Tek el atış sesi kulaklarını delercesine yankılandı. Göğüs kafesinin sol yanında hafif bir dürtü hissetti önce. Yavaşça kalbine iğneler batırılıyormuş gibi bir sancı girdi. Acıyla yüzünü buruşturdu aniden. Kalbi içine çöküyor gibiydi, ölümcül bir acıya dönüşüyordu şimdi. Dayanabileceği gibi değildi, başını daha fazla dik tutamadı. Nefes almak için bile kıpırdayamıyordu Hwang.
Acısı yavaşça dinmeye başladı, birkaç saniye içindeyse neredeyse yok oldu. Hiçbir şey olmamış; bir dakika öncesine geri dönmüş gibiydi her şey. Fakat çevresi bunu yalanlıyordu. Etraftaki belki de on civarı yabancı yüz ortadan kayboluvermişti. Bakışlarını kestiği, şimdi az önceki yerinde değildi. Çökmüştü, gittikçe küçülüyordu, -ya da dünya ona göre fazla büyüktü-. Sendeleyerek, düşe kalka yanına koşmaya çalıştı. Gözleri onunkileri bulmasa da içleri yanacak kadar acı çekiyor gibi görünüyordu. Tekrar yere, dizlerinin üstüne düştü. Tek elini kaldırıp Hyunjin’in hissizleşen kalbinin üzerine bıraktı. Parmaklarından aşağı akan yoğun, kırmızı sıvıyı fark etti Hyunjin. Şaşırmıştı, kanıyor muydu ki? Her şey yolundaymış gibi normal, dümdüz hissediyordu.
“Neden ağlıyorsun, Lee Minho?.. Bak, görüyorsun. Sorun yok, sorun yok…”
“Ben… Ben seni öldürdüm, Hwang. Kendi ellerimle…” Parmaklarının arasından akan sıvı önünde ufak bir göl oluşturmuştu.
“Bunun nesi yanlış?..” diye sordu Hyunjin. Neredeyse kontrolü dışı gülümsüyordu. “Hiçbir şey hissetmiyorum. Bana dokunamazsın bile… Bunu istemiyor muydun?”
Minho başını iki yana salladı, titreyen dudakları sıkıca kapatılmış olsa da seri hıçkırıklarını bastırmaya yaramıyordu. “Ben…” dedi, sesi epey uzaktan geliyor gibiydi ve gittikçe alçalıyordu. “Ben seni sevebileceğimi düşünüyordum; katilin olmayı değil. Özür dilerim Hwang, gerçekten özür dilerim. Keşke en azından ömrünün son kısmında sevebileceğin biri olsaydım…”