/Salı/
Son 3 gündür o malum insandan mesaj gelmemişti veya bir mektup veya herhangi bir etkileşim..
Sonunda bu garip olaylar son buldu diye düşündüm.
Ama bir yandan da neden bi anda iletişimi kesti ve en başında neden başlamıştı diye düşündüm.
Az önce okuldan eve geldim.
Bugün olan dans dersime hazırlanıyordum.Hafif bir makyaj yaptım ve saçlarımı taradım.
Çok acıkmıştım ama yemek yemeye vaktim yoktu. Bugunkü dans provasını gösteri yapacağımız sahnede yapacaktık. Ve orası daha uzak ve yolları değişik.
Evden erken çıkmam gerekiyordu
Hemen çantamı hazırlayıp evden çıktım.
Prova esnasında bayılacak gibi hissettim. Karnım bomboştu. Ama kendimi sonuna kadar ittim.
3 saat sonra hocamız eve gitmemize izin verdi.
Hava çoktan kararmıştı. Yanıma aldığım yedek kıyafetleri giydim, saçımı taradım ve sonunda eve gitmek için prova yerinden çıktım.
Hava çok soğuktu.
Nasıl eve yürüyeceğimi bilmiyordum.
Oflaya puflaya yürümeye başladım. Her adımımda sarsılıyordum neredeyse. Bu uzun yolu daha az acılı hissetmek için hemen kablolu kulaklarımı takıp müzik dinlemeye başladım.
Sokaklar ıssızdı. 15 metrede bir olan sokak lambaları sokağı aydınlatmaya yetmiyordu. Ürkütücü evler vardi yanımda. Olabildiğince hızlı yürüyordum.
Yolun kenarından yürürken bir anda yanıma bir araba yavaşladı. Göz ucuyla bakıp görmezden gelmeye çalıştım ama seslenmeye başladı o yüzden durup kulaklıklarımı çıkardım.
Arabada sarhoş iki adam vardı.
-Pışt! Bu saatte nereye böyle? Dikkat etmen lazım senin gibi kızları kaçırırlar bak.
İkiside gülmeye başladı. Hiç birşey demeden tekrar yürüdüm.
-Sana bir şey dedim! Baksana! Gel seni bırakalım?!
Çok panikledim ve neredeyse koşmaya başladım.
İçimden dua ediyordum. Ben koşmaya başladıktan birkaç saniye sonra arabayı durdurdular ve arabadan çıktılar. Arkama baktığımda onları arkamdan koşarken gördüm.
Ağlayamak üzereydim. Zaten hiç hiç ama hiç halim yoktu. Bayılmam an meselesiydi. O an gelen adrenalin ile koşmaya çalıştım. Dans çantam koşmamı yavaşlatıyordu. Arkama tekrar baktım neredeyse dibimdelerdi.
Suratlarında sinirli bir ifade vardı. Çok korktum.
Bir anda ağzımda bir el hissettim. Nefes alamadım.
Ne yapacağımı bilemedim ve elini ısırdım. Çok işe yaradığını sanmıyorum ama.
Bir yandan da beni geri arabaya doğru çekiştirdiklerini fark ettim. Gözlerimden yaşlar akmaya başladı.
Vücuduma çok fazlaydı.
İki adam gülmeye başladılar.
- Merak etme ölmeyeceksin. Seninle vakit geçircez sadece..
Çığlıklarım boğazımda düğümlendi.
Diğer adamın arabanın arka kapısını açtığını duydum. Çırpınıyordum ama işe yaramıyordu. Bi mucize ile kurtulmak istedim.
Beni arka koltuğa oturttular yanıma da adamlardan bir tanesi geçti. Benim ağzımı ve gözlerimi tutuyordu.
Biz otururken diğer adamda şoför koltuğuna oturmak için kapıyı açmasıyla bir ateş sesi duydum.
Yanımdaki adam çığlık attı ve küfür etti. Ama hala elleri gözüm ve ağzımdaydı. Ne oluyorrr!?!??
Yanımdaki adam bir anda özür dilemeye başladı. Ağlıyordu galiba.
Biranda suratımdaki ellerini geri çekti. Hemen gözlerimi açtım ve yanıma baktım. Yanımdaki adam ellerini havaya kaldırmış yalvarıyordu.
Kafamı yavaşça ön koltuğa çevirdim.
İçinde bir adam oturuyordu. Silahı da yanımdakine çevirikti.
Ön koltuktaki adam dikiz aynasından bana bakıyordu.
Gözlerim sonuna kadar açıldı. Çok korkuyordum.
Adamın gözlerinin etrafında koyu far vardı. Suratını görememiştim. Boynu açıktı o yüzden gözlerim boynuna kaydı. O dövme… YOKSA-
Bir anda konuştu
-Kaç.
Son bir kez yanımdakine baktım ve arabadan kendimi attım.
Yerde yatan diğer adamı gördüm, kafasından vurulmuştu.
Hayatım pahasına koşmaya başladım. Ağlıyordum.
Beynim olanları hala kavrayamamıştı. Az önce ne oldu öyle..
Beni kurtaran … o muydu…?
Koşarken bir anda bir çığlık duydum. Ölümüne bir çığlık. Daha sonra tekrar…
Arkama bakmadan koşuyordum. Aynadaki bakışları aklımdan çıkmıyordu. O, o muydu…
Beni kurtardı…
