Telefonumun sesi sabahın köründe çaldı.
Saat 06.00.
Normalde alarmı beş kez erteleyen bendim. Ama bu ses alarm değildi.
Tek bir bildirim.
Ekranda sadece şu yazıyordu:
"Nasıl öleceğini biliyorsun."
Kaşlarımı çattım.
"Ne saçma bir reklam..."
Bildirime dokundum.
Açılmadı.
Silmeye çalıştım.
Silinmedi.
Telefonu kapatıp yeniden açtım.
Hâlâ oradaydı.
Tam küfredecekken dışarıdan çığlık sesleri yükseldi.
Perdeyi araladım.
Sokağın ortasında insanlar telefonlarına bakıyor; kimisi ağlıyor, kimisi bağırıyordu.
Bir adam dizlerinin üzerine çökmüş, sürekli aynı cümleyi tekrarlıyordu:
"Hayır... Yükseklik olmaz... Ben yükseklikten korkarım..."
Karşı apartmandaki yaşlı kadın balkon kapısını kilitliyor, genç bir çocuk ise elindeki telefonu öfkeyle duvara fırlatıyordu.
Televizyonu açtım.
Bütün kanallarda aynı haber vardı.
"Bu sabah saat 06.00'da dünya genelindeki tüm telefonlara kimliği belirsiz bir bildirim gönderildi. Bildirimlerin kişiye özel olduğu ve herkesin ölüm şeklini gördüğü iddia ediliyor."
Spiker konuşurken sesi titriyordu.
Çünkü onun telefonu da masanın üzerinde duruyordu.
Ve ekranı hâlâ açıktı.
Tam o anda telefonum yeniden titredi.
Kalbim hızlandı.
Bu kez ekranda tek bir cümle vardı.
"24 saatin kaldı."
Boğazım düğümlendi.
Ardından ikinci satır belirdi.
"Katilin sensin."
Odam sessizliğe gömüldü.
Nefes alışımı bile duyabiliyordum.
"Ben mi?"
Parmaklarım titreyerek ekran görüntüsü almaya çalıştım.
Telefon dondu.
Bir saniye sonra ekran normale döndü.
Mesaj yok olmuştu.
Yerinde sadece tarih ve saat vardı.
Sanki hiçbir şey yaşanmamıştı.
Kapı zili çaldı.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez...
Kapıyı açtığımda apartmandaki herkes koridordaydı.
Ve hepsinin yüzünde aynı ifade vardı.
Korku.
Çünkü herkes birbirine aynı soruyu soruyordu:
"Sen... nasıl öleceğini gördün?"