"Gece midir insanı hüzünlendiren, yoksa insan mıdır hüzünlenmek için geceyi bekleyen."
🍂🌪️🌥️
Alara, annesini bugün kara toprağa emanet etmişti. İnsanlar duasını edip gitmişler, Alara ise annesinin toprağıyla başbaşa kalmıştı. Bir süre sessizce oturdu. Aldığı sakinleştiricilerden dolayı ne ağlayabiliyor ne de herhangi bir duyguyu hissedebiliyordu. Sanki içine kocaman bir oyuk açılmış ve o oyuk gitgide daha da büyümeye başlıyormuş gibi hissediyordu. Şiddetli bir yağmur başlamış Alara ise o yağmura aldanmadan öylece oturup kalmıştı. Acaba annem üşüyor mu şuan diye aklından geçirerek toprağına sarılmıştı çünkü annesi ona öyle yapardı. Üşüdüğünü görürse sımsıkı sarılarak ısıtırdı. Artık babasının yanına hastaneye gitmesi gerekiyordu. Annesinin toprağına son bir kez daha sarılarak veda etti. 😔
Hastaneye gittiğinde babası hâlâ uyanmamış, hiçbir tık yoktu. Alara'nın gecesi gündüz, gündüzü gece olmuştu artık. Ne doğru düzgün uyuyabiliyor ne de yemek yiyebiliyordu. Kalana mı zordu hayat ölene mi? Alara'nın ruhu sanki annesiyle gitmiş gibiydi ama babası için güçlü olmak zorundaydı. İnsanın yaşarken de ölebileceğini öğrenmişti Alara.
Günleri babasının uyanmasını bekleyerek geçiyordu ama babası hiçbir yaşam belirtisi göstermiyordu. Günler günleri kovaladı ve neredeyse 1 hafta olmuştu ancak babasından iyi bir haber yoktu. Alara o kadar bitkin bir haldeydi ki...
Babası uyansa büyük bir yük kalkacaktı üstünden ama babası uyanacak gibi durmuyordu.
Okula da gitmeyeli 1 hafta olmuştu. Arkadaşları Berfun ve Özge aramış ancak Alara 'nın ne onlara laf anlatacak hali ne de telefonu eline alacak hali vardı.
İki hafta geçti, üç hafta geçti ama babası uyanmıyordu. Alara' nın bekleyişi, umudu tükenmişti artık. Berfun ve Özgeye en sonunda durumu anlatabildi ancak arkadaşım dediği insanlardan ne destek gördü ne bir motivasyon gördü. Üstüne üstlük: Aaa sen şimdi yetim mi kaldın, baban da giderse napacaksın gibi bir cümle duydu. Alara bir kez daha yıkıldı. Hani şöyle bir söz vardır ya " düşene bir tekme de sen vur" resmen bu sözü yaşamıştı. Babası hastanedeyken Alara da artık okuluna devam etmek zorunda olduğu için bir yandan da okuluyla uğraşıyordu. Okuldan çıktıktan sonra da hemen babasının yanına hastaneye gidiyordu. Çok kısa bir süre ihtiyaçlarını karşılamak için eve uğrayıp geri hastaneye koşturuyordu. Keşke bir tane kardeşim olsaydı diye içinden geçirdi. En azından birbirlerine destek olabilirlerdi ancak yapayalnızdı. Kocaman bir yalnızlık...
🌪️🌪️🌪️🌪️🌪️🌪️
"Gözlerimde onların izi, sessizliğimde yalnızlığım kaldı."