Bölüm 11

Tam da tahmin ettiğim gibiydi; göğüsleri bir kahraman gibi kaslı, karın kasları belirgindi. Tek kusuru fazla beyaz teniydi. Herhalde uzun süredir güneşe çıkmamıştı. Ben bunları düşünürken bir anda gözlerini açtı. Birden utandım ve kafamı çevirdim. O ise eğilip “Özür dilerim,” dedi. Kendimi tutamadım ve gülmeye başladım.“Neden özür diliyorsun?” diye sordum.Bir anda kızardı ve önümden yürümeye başladı. Zaten çok yürümeden karşımıza lacivert bir pelerin çıktı. Eğilip pelerini aldım, ceplerini yokladım. Yeni alınmış bir köstekli saat vardı cebinde. Saati alıp pelerini Jess’e uzattım.“Al, tamam. Çok iyi, güzel bir vücudun var ama üşüteceksin.”Tekrar kızardı. Beyaz teninin renklenmesi onu çok sevimli yapıyordu.“Bu kimin sence?”“Bu kesinlikle o telepata ait olmalı, bundan eminim. Pelerin senin olabilir. Bu köstekli saatle annem telepatı kısa sürede bulur. Ve ben de işini hallederim. Benim için çocuk oyuncağı.”Bana döndü:“Seni anladım ama annen nasıl bulacak ki telepatı?”“Annem bir zeka büyücüsü.”“Ben büyücüleri ve kademelerindeki yeteneklerini tam olarak bilmiyorum. Anlatırsan memnun olurum.”“Anlatırım ama sanırım şimdilik buna zamanımız kalmadı. Evime geldik.”Onu içeri davet ettim. Utanarak da olsa geldi. Ama içeri daha yeni girmiştik ki, bir anda kayboldu. Annem gelip bana baktı. Ona bir şey anlatmama gerek yoktu. Zaten telepatın kokusundan başıma gelenleri anında anlamıştı. Ama yine de ona her şeyi anlattım. Beni dinledi ve sonra Jess’in pelerinine yaklaşıp kokusunu içine çekti. Sonra da saati alıp kokladı.Zaten bir hafta bile olmadan telepatı buldu. Ben de hemen onun zihnine girip bu durumu anlattığı kişileri tespit ettim. Zaten yalnızca bir arkadaşına anlatmıştı. İkisinin de zihnini sildim. Artık rahat bir nefes alabilirdim.Annem, babamın ve kardeşlerimin haberi olmadan olayı çözmüştü. Ama Jess’in aradan günler geçmesine rağmen bir türlü gelmemesi... iyice canımı sıkmaya başlamıştı. Sanırım... yanlışlıkla ona tutulmuştum.