Bölüm 1

Hepimizin hayatında dönüm noktaları ya da unutamayacağı bir şey olmuştur onun ne olduğunu bilir misiniz sizi bilmem ama sanırım ben şuan hayatımın dönüm noktasındayım bir daha asla eskiye dönemeyeceğim bir gerçeklik o da bu şuan annemin cesediyle bakışıyorum .Okuldan döndükten sonra direk eve geldim ancak içeriye girdiğimde annemin cesediyle karşılaştım hızla diğer odalara bakmaya başladım abimin ve babamın cesetlerini de gördüğümde beynimden vurulmuşa döndüm hemen ambulans ve polisi aradım çünkü üstlerindeki yaralara bakarsak bıçaklanmışlardı. Ancak bir şey vardı Hiçbir pencere açık değildi ve eve geldiğimde de kapı kilitliydi yani bu da demek oluyor ki katil hala evimdeydi. Elime mutfaktan bir bıçak alıp evi kontrol etmeye başladım aslında bıçağı bir katile karşı nasıl kullanıcam bilmiyordum sadece almıştım işte ancak evde kimseyi bulamadım o sırada polisler ve ambulans gelmişti ailemin durumunun kıritik olduğunu söylediler onlar hastaneye giderken bende arkalarından polis arabasıyla geliyordum hastaneye vardıktan sonra ailemi ameliyata aldılar polisler onlara ifade vermem gerektiğini söyleyince boş bir oda bulup orada konuştuk. Onlara herşeyi anlattım ve bana olabildiğince yarfım edeceklerini ve endişelenmemem gerektiğini katillerin evde saklanmak gibi bir aptallık yapmiycağını söylediler ama benim içim hiç rahatlamadı. Polislerle olan konuşmam kısa sürede bitti ve ameliyathane nin kapısına geri döndüm çok endişeliyim ailemden başka kimsem yoktu annem de babam da tek çocuktu ve dedelerimle ninelerim uzun zaman önce ölmüştü . 1 saat... 2 saat... 3 saat... 4 saat... 5 saat... 6 saat... 7 . Saatin sonunda ameliyat bitmişti doktor kapıdan çıkınca yanına koştum maskesini yavaşça indirdi ve beni bir daha asla bırakmıycak o kine ve öldürme isteğine sahip olmamı sağlayacak kelimeyi söyledi "üzgünüm" sadece bakıyordum yüzümde herhangi bir mimik oynamıyordu " Biz elimizden geleni yaptık ancak aileni kurtaramadık" diyecek bir şey bulamadım belki de sadece susmalıydım ve öyle yaptım. Ailemi morga götürürken yanlarında gittim üstleri beyaz bir örtüyle kapatılmıştı bu örtü hiç bu kadar boş gelmemişti son kez baktım yüzlerine ve bir daha bakmamak üzere kapattım örtüyü . Dışarı çıktım yağmur yağıyordu yürüdüm ancak yürürken yağan yağmur aynı kan gibiydi sanki sadece kanla örtülmüş bir gökyüzü ve kanla taçlandırılmış bir ay vardı karşımda "sende öyle görüyorsun değil mi" arkamı döndüğümde onunla karşılaştım her yeri kan içindeydi bana doğru yaklaştı yüz ifadesi ölümle yaşam arasındaki ince çizgi gibiydi "sende kan görüyorsun değil mi sıradaki"