Sonun başlangıcı

Hayatımda çoğu zaman kaybolmak, duman gibi göklere süzülüp yok olmak istedim. Belki de sürekli imkansızları istediğim içindir hayal kırıklarım. Karşımda benden hayli uzun olan adama bakıp gülümsedim. Acı dolu mutluluktan uzak bir gülümsemeydi. Sahi en son ne zaman içten ve mutlu bir şekilde gülümsemiştim. Ellerime kan ruhuma acı bulaşmıştı. Ruhum acıya esir düşmüştü ben acının mahkûmu olmuştum. Derin bir nefes aldım, aldığım her nefesin ciğerimi yakmasına rağmen. Ben hayallerimin peşinde koşarken, kader'in çabalarımı sinsi bir gülümseme ile izlediğinden habersizdim. Nereden bilebilirdim kurtarıcı olduğunu düşündüğüm kişinin celladım olacağını. Nefes almak canımı yakarken karşımdaki adama doğru yürüdüm. Bakışları ifadesizdi gözyaşlarım önümü görmeme engel olurken yerdeki silahı aldım, eline tutuşturduğum silaha bakarken kaşlarını çatmıştı. " Öldür beni " Ağzımdan iki kelime çıkmıştı sadece. Gözyaşlarım artık durmak bilmiyordu. Ölmek istiyordum bildiğim tek şey buydu. " Ne duruyorsun öldür beni çünkü benim artık yaşamak için bir sebebim kalmadı. Ölmek istiyorum." Elindeki silahı yere atıp, yüzüme doğru eğildi. Çenemden tutup başımı yukarı kaldırdı. Onun ela gözleri ağlama isteğimi artıyordu. Yüzüme iyice yaklaşıp, Sanki gizli bir şey söylüyormuş gibi fısıldadı. " Hayır ölmeyeceksin,ölümü unut yaşamak için bir sebebin olmadığını düşünüyorsan ben sana sebepler yaratırım. Ama ölmek yok " Sesi buz gibiydi, onu tanıdıktan beri ilk defa sesinin bu kadar soğuk olduğuna şahit olmuştum.bir zamanlar nefes alma sebebim olan adamın, şimdi de ölmek istememe sebep olması komikti