Ela'dan
İnsan ne için yaşar içindeki yaralar bir gün iyileşirmi yaraların kabuk bağlarmı yada hep kanarmı geceleri mesela bir hissi özlermisin hiç tatmadığın bir hissi...
hiç bir zaman bir anne şefkati hissetmedim bir anne nasıl olur bilmedim hayatımda hiç mi düşünmedi beni onsuz nasıl olduğumu merak etmedimi diye düşündüm hep çocukken ama büyüyünce anladım beni zaten bırakırken düşünmeyen nasıl olduğumumu merak edecekti ama hayatını bana adayan bir kadın vardı canının canı olduğunu söyledi bir gün bana halbuki hiç bir zaman canının canı olamamıştım bir anne hiç mi evladını özlemezdi hiç mi kokusunu içine çekmek istemezdi ben çok isterdim annemin kokusunu içime çekmeyi hep özledim beni hiç istemeyen annemi neden düşünüyorum onu diye hep kızıyorum kendime o kızını geçtim annesine bile değer vermeyen bir kadın beni AnneAnnem büyüttü daha bebekken getirip kucağına vermiş ninemin ben büyütemem onu demiş ilk başta yurda vermek istemiş ama ninem izin vermemiş ben büyütürüm demiş bu çocuğuda kendin gibi harcamana müsade etmem demiş onun ise umrunda bile olmadığına eminim baba fiqürü de hayatımda hiç olmadı onlar kaçıp evlenmişler ninem izin vermemiş evlenmelerine çünki kızını biliyormuş onun bir evliliği yürütebileceğini düşünmemiş zaten babam denen o adamda daha çok gençmiş çalışmıyormuş evliliğin çocuk oyuncağı olmadığını söylemiş ninem daha bir birlerini bile iyi tanımadan ninemin karşısına gelip evlenicez demişler ninem izin vermemiş kızının okumasını istemiş daha bir birinizi yeterince tanımıyorsunuz demiş okulunu bitir ondan sonra demiş ama onlar sabretmemiş annem arkasında bir mektup bırakıp evden kaçmış o zamandan sonra hiç görüşmemişler taki benimle birlikte kapısına gelene kadar ninem zaten evladına dayanamamış hemen eve almış ismimi sormuş ona ismi yok demiş ismi yok... nasıl bir anne evladına böyle bir kelime kullanır ki sanki bir hayvan yavrusuymuşum gibi gerçi hayvanlar bile yavrularına sahip çıkıyorlar ninem gözlerimi açtığım zaman ismime karar vermiş Ela demiş gözleri gibi ismide Ela olsun ertesi gün nüfus müdürlüğüne gidip ismimi yazdırtıktan sonra anne denen o kadın ortalıktan kaybolmuş o günden sonra tek bir yuvam vardı ninem o da geçen sene vefat etti tek yuvamıda kaybettim canım çok yandı ama ona bir söz verdim okulumu asla bırakmayacaktım elimde olana sıkı sıkı tutunacaktım çünki bu hayatta tutuna bileceğim tek dal mesleğim olacak hep sanırım AnneAnnem hep kızını sayıkladı son günlerinde onu görmek istedi içimdeki onca kızgınlığa kırgınlığa rağmen Anneannem için ona ulaşmaya çalıştım hiç bir şekilde bana cevap vermedi telefonda benim olduğumu duyunca kapattı evinin adresini buldum kapısına gittim yalvarmaya ninem için yaptım bunu çünkü o kadın benim ben olmamı sağlamıştı büyütmüştü dinimi öğretmişti o olmasaydı belkide şuan hayatta bile değildim Annem denen o kadının kapısına gittim kapıyı çaldım gençlik fotoğraflarını görmüştüm görsem her halde tanırım diye düşündüm buraya yalnız gelmek istememiştim çünki neyle karşılaşıcağımı bilmiyordum canım arkadaşım Hilal hep bana destek olmak için yanımdaydı ve abisi kerem o gün bana o kadar destek oldular ki anlatamam o kadının kapıyı çaldıktan bir süre sonra kapı bir kadın tarafından açıldı ve onu gördüm annemi Asla anne adını haketmeyen o kadını kadın bize dönüp konuşmaya başladı ilk ne dedi biliyormusunuz buyrun kime bakmıştınız dedi o an içimden ona bağırmak çağırmak geldi nasıl tanımazsın kızını demek istedim bıraktığın kızınım ben demek istedim düşünsenize nasıl tanımaz insan evladını hoş yüzünü bebekken gördüğü bir kızı tanımaması normal gözümden akan yaşlara aldırmadan konuşmaya başladım ben Ela dedim o an hiç beklemediğim bir şey oldu kapıyı suratımıza kapattı kapıyı tekrar tekrar çaldım bağırmaya başladım beni duyduğunu biliyordum
"Açın kapıyı buraya kendim için gelmedim sizden hiç bir şey istemiyorum anneannem ölüyor sizi görmek istiyor çok hasta son arzusu kızını görmek lütfen o kadının birazcık hakkı varsa üzerinizde onu görmeye gelirsiniz"diyip yere çöküp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım Hilal bana sarıldı Kerem bana destek olmak için konuşmaya başladı
"Ela artık kendini yorma bu kadar kimse için üzülmeye değmez Anneannen için güçlü olmak zorundasın o kadınıda kendi vicdanıyla bırak Allah büyük her şey olacağına varır Elmas teyze seni böyle görse üzülür"dedi haklıydı ben o kadın için bir daha Ağlamayacaktım ninem beni böyle görse kahrolurdu gözyaşlarımı silip toparlandım ve ordan uzaklaşıp Anneannemin yanına geldim şimdi olduğu gibi her zaman mutlu olduğumda üzüldüğümde hep onun yanına gelirdim şimdi mezarına geldiğim gibi mezarın yanına oturup onunla konuşmaya başladım
"Anneanne ben geldim bak en sevdiğin çiçekleri getirdim bana hep lavanta kokulum derdin çok seversin lavantayı bilirim şimdi sende lavanta kokuyorsun güzel ninem"diyip göz yaşlarımı silip tekrar konuştum
"Sen hep bana elimdekine sahip çıkmamı mesleğimi elime almamı söyledin başardım can içim dün staja başladım artık karşında hemşire Ela kara var"deyip buruk bir tebesüm ettim sonra mezarını sulayıp vedalaştım
"Can içim ben yine gelicem ama artık staja gitmeliyim hoşçakal"diyip mezarlıktan uzaklaştım onu çok özlüyordum bu hayattaki tek ailem toprağın altındaydı hepimizin en son gideceği yer zaten toprağın altıydı bu yüzden dinimizin getirilerini yerine getirmeliydik her halime şükrettim sabrettim biliyordum bir gün her şeyin en güzelini nasip edecekti bizlere buda benim imtihanımdı işte telefonum çalmaya başlayınca çantamdan çıkardım Hilal arıyordu bekletmeden açtım
Ela:Alo canom nasılsın
Hilal:iyiyim canom sen nasılsın
Ela:iyilik sağlık canom hayırdır neden aradın bir şey mi oldu
Hilal:kötü bir şey olmadı ama seninle konuşmam gerek iş çıkışı buluşup konuşsak
Ela:peki canom konuşuruz haber veririm ben sana hastaneden çıktıktan sonra
Hilal:tamamdır canım görüşürüz
Ela:görüşürüz canım
Diyip telefonu kapattım ve hastaneye gitmeye başladım.
Ve bitti
Bölüm nasıldı
Bu bölüm Ela'nın geçmişini öğrendik nasıldı
Keremin Ela'ya desteği nasıldı:)
Hilal ne anlatıcak sizce Ela'ya
Düşüncelerinizi yorumlarda belirtirseniz sevinirim
Oy ve yorum yapmayı unutmayın:)
