Ben Hilal üniversite öğrencisi çok güzel bir ailede büyüdüm annem babam abim her zaman arkamda oldular hep hayalimdi öğretmen olmak küçük çocuklara doğruyu öğretmek İnşAllah bu hayalimi gerçekleşecek bu yıl üniversitem bitirince artık bir öğretmen olucam birde Ela'm var en yakın arkadaşım kalbi yaralı kuşum bugüne kadar hep bir birimize destek olduk her zaman ilk başımız sıkıştığında bir birimize koştuk neyse çok uzattım artık üniversite'ye gitmem gerek mutfakta annem çok güzel kahvaltı hazırlamış canım annem nasılda düşünür ailesini her sabah özenle kahvaltımızı hazırlar.
"günaydın canım ailem"
"Günaydın hayırdır sabah sabah çok neşelisin"
"Aşk olsun abi ben hep neşeliyim"
"Ben pek o konuda emin değilim" dedi abim
"Niyeymiş o?"
"Sabahları kalktığında çok suratsız oluyosunda ondan"
Söylediği şeyle gözlerimi devirmem bir oldu hayır ben genellikle neşeliyimdir sadece sabah erken kalkmayı sevmiyorum o kadar başka bir şey yok yani.
"Dersin kaçta bitiyor gelip alayım seni abi kardeş günü yapalım"
"Yani abicim bugün pek boş vaktim yok üzgünüm Ela'yla buluşucaz üstüne dersler çok bugün yoğunum başka zaman yaparız"böyle söyleyip en sevimli gülümsememi taktım yüzüme
"İyi peki başka zaman yaparız"
Yemeğimi yiyip evden çıktım okula varıp dersler bittikten sonra Ela'yı aradım
"Alo Ela'm nerdesin"
"Canım ben her zamanki kafedeyim seni bekliyorum"
Dedi Ela
"Tamam canım bende geliyorum"
Telefonu kapatıp otobüs durağına doğru ilerledim durağa varınca otobüsün gelmesine 15 dakika olduğunu anladım durakta oturup beklemeye karar verdim bir yandan düşüncelere dalmıştım insanlar neden böyle mesela hayatını hiç ölmeyecekmiş gibi yaşıyor bazen düşünüyorum'da bende kendi ailem'de dünyaya gelmeseydim belki'de dini yönden bu kadar hassas olmayacaktım bu yüzden Allaha her gün şükrediyorum böyle bir aile'de doğup büyüdüğüm için,Allaha şükretmek için ne çok sebep var aslında hayatta oysa bir çoğumuz isyan etmekle meşgulüz bazı insanların yaşadığı hayatları görmüyoruz onların neler çektiğini mesela gazzedeki müslüman kardeşlerimiz savaşın ortasında bile ibadetlerini elden bırakmıyorlar onların hayatına bakıp her günümüze şükretmemiz gerek gazzedeki kardeşlerimiz için her gün dua ediyorum Allah yardımcıları olsun otobüsün gelmesiyle düşüncelerimden sıyrıldım hemen cam kenarı bir koltuk bulup oturdum otobüs bir sonraki durak'ta durunca hemen indim her zaman geldiğimiz kafeye girdim bakışlarımla etrafta Ela'yı aradım cam kenarı bir masada oturmuş kitap okuyor canım arkadaşım hemen yanına gittim beni görünce Ayağa kalkıp sarıldı
"Hoşgeldin canım"
"Hoş bulduk birtanem"
"Eee anlat bakalım Ela hanım bugün ne yaptın"diye söyledim
"Aman canım ne yapıcam her zamanki sıkıcı dersler işte sen ne yaptın"diye söyledi Ela
"Bende'de aynı be canom ne olsun ders'ler hayatımızın dönüm noktası sınavlar başka ne olsun"diye söyledim iç çekerek sonrada tebessüm ettim
"Emir'den hala haber yokmu bekle dedi bekliyosun belki'de kendisi seni unuttu be canom sen kendini onun için yıpratıyosun"
Şimdi siz Emir kim diye soracaksınız Emir benim çocukluk aşkım buradan giderken bana söz verdirdi ondan başka kimseyle evlenmiycem bende söz verdim o gelene kadar kimseyle evlenmiyecektim sözümde duruyorum bugüne kadar çok görücü gelmeye çalışan oldu ama okulum var diyerek reddettim aslında bir yandan yalanda değil okulum bitmeden biriyle hayatımı birleştirmek istemiyorum.
"Ben inanıyorum Ela bir gün gelicek hem biz bir birimize söz verdik ben sözümde duruyorum eminim oda verdiği sözde duruyordur"diye söyledim
"Haklısın canım ama her şey nasip eğer bir birinizin nasibiyseniz bir birinizi elbet bulursunuz"diye söyıedi Ela
Bir yandanda haklıydı her namazda rabbime onun benim nasibim olması için dua ediyorum İnşAllah rabbim nasip edecek bizi bir birimize
"Sende haklısın canım çok dua ediyorum bir birimizin nasibi olalım diye"söyleyerek derin bir iç çektim.
Elada benim çocukluk arkadaşımdı abim ben Ela ve Emir hepimiz çok yakındık küçükken özellikle abimin Ela'ya karşı ayrı bir hassasiyeti vardı parmağına kıymık batsa ilk abim koşardı o zamanlar anlayamadığım hassasiyeti şimdi belkide anlıyorumdur.
"Her şeyin bir zamanı var canom İnşAllah en güzel zamanda bir birinizin nasibi olacaksınız buna kalpten inanıyorum"diye söyledi Ela
Bu sözlerine karşılık tebessüm ettim Ela her zaman böyleydi hep bana destek olurdu ama çoğu zaman benim ona destek olmama izin vermez o çok güçlü bir kız yaralarını kimseye göstermez bana bile bazen hiç bir şey anlatmaz hep kendi içinde yaşar
"Eloş bu gece kız gecesi yapalım'mı"söyleyip ona en masum bakışlarımı attım
"Tamam tamam yapalım şu bakışınla her şeyi kabul ettiriyosun"diye söyleyip güldü onun gülmesine karşılık bende güldüm sonra hesabı ödeyip kalktık eve gitmek için
Ve bitti ilk bölüm hakkınızdakı düşüncelerinizi alıyım nasıldı
Hilal ve Ela'nın dostluğu
Hilal ve Emir sizce bir birlerinin nasibilermi
Düşüncelerinizi yorumda belirtmeyi unutmayın beğendiyseniz oy kullanmayı unutmayın görüşmek üzere :)
