Yıllar geçti.
Savaş sona ermişti.
İnsanlar ve uçurum halkı ilk kez aynı topraklarda yaşamaya başlamıştı.
Fakat Sandra ve Alex'den geriye hiçbir iz kalmamıştı.
Ta ki bir gece...
Uçurumun kenarında küçük bir kız çocuğu beliren ışığı görene kadar.
Yanında annesi vardı.
"Anne, bak!"
Uçurumun içinden iki siluet yükseliyordu.
Bir kadın.
Bir erkek.
Sandra ve Alex.
Fakat artık eskisi gibi değillerdi.
Sandra'nın gözleri yıldızlar gibi parlıyor, Alex'in omuzlarında siyah kanatlar vardı.
İkisi uçurumun kenarına geldi.
Sandra gülümsedi.
"Sanırım eve döndük."
Alex onun elini tuttu.
"Bizim evimiz hiçbir zaman bir yer olmadı."
"Neydi?"
Alex ona baktı.
"Sen."
Uzaklarda ejderha Azrath'ın kükremesi duyuldu.
Gökyüzünde iki ay yükseldi.
Uçurum artık karanlık değildi.
Çünkü onun derinliklerinde aşk vardı.
Ve o geceden sonra insanlar uçurumdan korkmamaya başladı.
Çünkü efsaneye göre uçurumun kenarında birbirine sarılmış iki kişi görürseniz, onların Sandra ve Alex olduğunu bilirdiniz.
Ve eğer dikkatle dinlerseniz, rüzgârın içinde tek bir cümle duyulurdu:
"Bazı aşklar uçurumdan düşmez. Uçurumu aşar."