Bölüm 1

Aquaparkın girişinde kimse yoktu. Bunu ilk fark ettiğimde garipsemedim. Hava kapalıydı ve gri bulutlar, karanlık gökyüzünü kaplamıştı. Ancak, aquaparkın renkli tabelaları ve kaydırakları, içimde bir merak uyandırıyordu. “SONSUZ SU PARKI” yazıyordu büyük harflerle. Altında ise “Eğlencenin sonu yoktur.” ifadesiyle karşılaştım. Bir an duraksadım ama merakım galip geldi. Kapıyı ittim ve gıcırdayarak açıldı. İçeri girdiğim anda arkamdan bir ses geldi: “Tak.” Kapı kapanmıştı. Geri dönüp baktım; kapı kolunu çevirdim ama açılmadı. Kalbim hızlandı, içimdeki korkuyla birlikte. O an duyduğum bir çocuk kahkahası beni dondurdu. “Kim var orada?” diye seslendim ama sadece suyun sesi yankılandı: “Şıp... şıp... şıp...” İlerlemeye başladım, sağımda kabinler, solumda birbirine bağlı kaydıraklar uzanıyordu. Aquaparkın normalden çok daha büyük görünmesi garipti. Bir koridordan geçtim, sonra başka bir koridor, ardından bir başkası... Her köşeyi döndüğümde yeni bir bölüm ortaya çıkıyordu. Sonunda üç tane kaydırakla karşılaştım. Birincisi mavi, ikincisi kırmızı, üçüncüsü tamamen siyahtı. Siyah kaydırağın yanında sadece tek bir cümle yazıyordu: “GERİ DÖNMEK İÇİN ÇOK GEÇ.” Kalbim daha da hızlandı. Geri dönmeyi düşündüm ama arkamdan o çocuk kahkahası yine geldi, bu sefer daha yakındı. “Hihihihi...” Kimseyi göremedim. Siyah kaydırağa yaklaştım. İçeri baktım; karanlık ve derindi. Telefonumun ışığını açtım, ama ışık birkaç metre ilerledikten sonra kayboldu. Derin bir nefes alıp kaydırağa oturdum. --- İlk birkaç saniye normaldi. Sonra hızlandım. “Vuuuuuuuuuuuş!” Kaydırak sağa döndü, sonra sola, ardından dikleşti. Çığlık atmak istedim ama sesim çıkmadı. Kaydırak daralmaya başladı, su tamamen kayboldu. Artık kuru bir tünelin içindeydim. Bir çarpışma sesi. “Tak!” Başımı bir yere çarptım, gözlerimi kapattım ve bir anda dışarı fırladım. Yere düştüm, bulunduğum yerin aquaparkın hiçbir bölümüne benzemediğini gördüm. Devasa bir çukurdaydım, çevremde yüzlerce eski araba vardı. Yukarı baktım, kaydırakların başlangıcını göremiyordum. Tam o sırada yukarıdan bir çığlık geldi: “YARDIM EDİN!” Bir insan kaydıraktan aşağı doğru geliyordu. “Dur!” dedim ama yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Adam hızla aşağı yaklaşıyordu. Gözlerim, kaydırağın çıkışındaki eski arabalara kaydı. GÜÜÜÜÜM! Metal ezildi. Sessizlik. Adam hareketsizdi. “Hayır...” derken yukarıdan başka bir ses geldi; bir kişi daha geliyordu. “GÜÜÜM!” Anladım; burası bir kaydırak değildi, bir tuzaktı. İnsanlar yukarıdan gönderiliyor, aşağıdaki arabalara çarptırılıyordu. Ama henüz asıl korkunç olan başlamamıştı. Yerdeki arabalardan birinin kapısı açıldı. Gıcır... İçinden biri çıktı, başı bembeyazdı. “Sen de mi yeni geldin?” dedi. “Buradan çıkış yok.” dedi. Gözlerimde korku belirdi. “Nasıl yani?” Ama adam cevap vermedi, sadece eski, paslı bir tabela gösterdi: “KAYANLAR: 37, HAYATTA KALANLAR: 0.” Boğazım düğümlendi. “Buradan nasıl çıkacağız?” dedim. Ama adam, yukarıyı gösterdi: “Çünkü birazdan senin sıran.” --- “Ben kaymadım.” dedim, adam kaşlarını çattı. “Ne?” Yukarıdan metalik bir ses duyuldu. Dıııııınnn... Kırmızı ışıklar yanmaya başladı. “Bir sonraki ziyaretçimiz hazır.” Adamın yüzü bembeyaz kesildi. “Koş!” “Nereye?” “Herhangi bir yere!” Koşmaya başladık. Arabaların arasından geçtik. Sağımda bir şey hızla geçti; “Fiiiuuu!” Bir kaydıraktan başka biri fırladı. GÜÜÜM! Her çarpışmada metal sesleri yükseliyor, kırılan camlar havaya saçılıyordu. Büyük bir beton duvara ulaştık. Adam kapıyı açtı. “İçeri!” İkimiz de nefes nefese kaldık. Odanın köşesinde bir televizyon vardı. Ekranı kendi kendine açıldı, aquaparkın girişini gösteriyordu. Ama görüntüde bir sorun vardı; arkamdan bir kopyam daha içeri giriyordu. “Sen bunu daha önce de yaptın.” dedi adam, korkuyla bana bakarak. Ekran karardı ve o an, odanın içindeki fısıldayan ses duyuldu: “Tekrar hoş geldin.” Arkamı döndüm, kapının altındaki siyah gölge içeri doğru hareket ediyordu. Kapının kolu yavaşça aşağı indi ve kapı açıldı. “Aquapark kapanmak üzere.” denildi. Sessizlik oldu. Ardından aynı ses fısıldadı: “Son kaydırak için lütfen yerinizi alın.”