Seraphina, sonsuz yaşamın altında eziliyordu. Her gün bir öncesiyle aynı; sonsuz bir döngü, bitmek bilmeyen anılar yığını... Artık avucundaki hüzün kristali bile bir anlam ifade etmiyordu. Bir zamanlar ona derin bir empati hissi veren parça, şimdi sadece sonsuzluğun tatsız bir hatırasıydı. Onu unutuluş tohumlarıyla takas etmek istiyordu. En azından bir süreliğine hissetmemek ...
Kalabalık duygu pazarının önünde durmuş, etrafındaki renkli ve kaotik alışverişi izliyordu. Herkes bir şeyler alıp veriyordu; Parıldayan neşe kırıntıları, keskin öfke parçacıkları, bulanık korku hisleri... Yüzyıllardır süregelen bu ticaret, sonsuz yaşamın tek katlanılır yanı gibiydi. Ama Seraphina'nın gözleri pazarın uzak bir köşesinde, karamsar yüzlü bir satıcının önünde sergilen mat siyah tohumlardaydı. Unutuluş Tohumları. O tohumlar... hakkında sayısız hikaye duyduğu, bir sürede olsa varoluşun ağırlığından kurtulma vaadi sunan o esrarengiz nesneler... Bir zamanlar bu fikre dehşetle bakardı. Hissiz bir boşlukta sonsuza dek kaybolma düşüncesi onu ürkütürdü.
