---
**Gece 02:45 - Villa Bahçesi**
Viktor Volkov sigarasını içmeye devam ediyordu. Siyah takım elbisesi ve sert yüz hatlarıyla bahçede çok yabancı duruyordu. Sıla birkaç metre ötede, kollarını kendine sararak onu izliyordu.
Sıla: (titreyen sesle)
Viktor… Lütfen git. Bu benim ailem. 18 yıl sonra onları buldum. Onları incitecek olursan…
Viktor yavaşça döndü. Gözlerinde karanlık bir ateş vardı. Sigarayı yere attı ve ezdi. Sonra uzun adımlarla Sıla’nın yanına geldi.
Viktor: (Sıla’nın çenesini sertçe tutarak)
Sen benimsin. Dört yıldır benimsin. O pis ailen seni benden alamaz. Seni bulduğumda perişan haldeydin. Seni ben topladım. Seni ben korudum. Şimdi kalkmış “ailem” mi diyorsun?
Sıla gözlerini kaçırdı ama Viktor izin vermedi. Yüzünü kendine çevirdi.
Viktor: (daha alçak ve tehlikeli sesle)
Bana bak. Seni seviyorum Sıla. Hasta gibi seviyorum. Başka bir erkeğin sana dokunduğunu görsem… o eli keserim. Bu evdeki herkesin boğazını kesebilirim. Senin için.
Sıla korkuyla titredi ama içinde garip bir çekim de vardı. Viktor’un gücü ve sapıkça sahiplenmesi onu hem korkutuyor hem de güvende hissettiriyordu.
---
**İçeride - Salon**
Tüm aile toplanmıştı. Ege koltukta oturuyor, Leyla yanında ayakta duruyordu. Kaan, Emir ve Alp de oradaydı.
Kaan: (sinirli)
O herif Rus mafyasının en tepesinde. Viktor Volkov. “Kızıl Kurt”. Çok tehlikeli. Sıla’yı 4 yıldır yanından ayırmamış.
Ege: (soğuk)
Kızımı ona vermem. O bizim kanımız.
Emir: (yumruklarını sıkarak)
Abim haklı. O adam Sıla’ya sapık gibi bakıyor. Bırakmayız.
Alp:
Ne yapacağız? Adamın ordusu var.
Kaan:
Biz de bu aileyiz. Kimse kız kardeşimizi alamaz.
---
**Bahçede**
Viktor Sıla’yı belinden sertçe kendine çekti. Burnunu kızın saçlarına gömdü ve derin derin kokladı.
Viktor:
Kokun… hâlâ aynı. Seni her gece rüyamda görüyorum. Başka birinin seni öptüğünü düşününce deliriyorum.
Sıla: (gözleri dolu)
Viktor… Ben burada kalmak istiyorum. Lütfen beni anla.
Viktor: (Sıla’nın dudaklarına yaklaşıp, neredeyse değerek)
Anlamıyorum. Sen benimsin. Ya benimle gelirsin ya da bu evi başlarına yıkarım. Seç.
Tam o sırada Kaan, Emir ve Alp bahçeye çıktı.
Kaan: (tehlikeli bir sesle)
Kız kardeşimden uzak dur Volkov.
Viktor yavaşça döndü. Yüzünde zalim bir gülümseme belirdi.
Viktor:
Kardeşin mi? 18 yıl boyunca nerede kaldınız? Ben onu korudum. Ben ona sahip oldum. Şimdi siz mi çıkıyorsunuz ortaya?
Emir: (öne çıkarak)
O bizim halamız. Sen ise yabancı bir psikopatsın.
Viktor güldü. Gülüşü buz gibiydi.
Viktor:
Psikopat mı? Belki. Ama Sıla’yı seven bir psikopat. Ona dokunan herkesi öldüren bir psikopat.
Kıvanç da bahçeye çıktı. Durumu görünce Viktor’un karşısına dikildi.
Kıvanç:
Bu evden defol git. Yoksa…
Viktor: (Kıvanç’a bakıp sırıttı)
Yoksa ne? Sen de mi bu kızı istiyorsun? Hepiniz mi istiyorsunuz? İlginç bir ailedesiniz.
Sıla tam ortada kalmıştı. Hem korkuyor hem de Viktor’un güçlü varlığından etkileniyordu.
Sıla: (ağlayarak)
Yeter! Hepiniz yeter! Ben kimseyi seçmek istemiyorum!
Viktor Sıla’nın yanına gitti, kolunu beline doladı ve onu kendine bastırdı.
Viktor:
Seçmek zorunda değilsin. Sen zaten benimsin.
---
**Bölüm Sonu**
---