---
**2049 - Kasım Ayı, Gece 23:10 - Villa**
Aile salonda normal bir akşam geçiriyordu. Ege ve Leyla koltukta yan yana, Kaan ve Eylül sohbet ediyor, Mira ve Eren ikizleri yatırdıktan sonra aşağı inmişti. Alp ise Melis’le mesajlaşıyordu.
Kapı zili çaldı.
Herkes şaşırdı. Bu saatte kimse beklenmiyordu.
Kaan kapıya gitti. Açtığında karşısında uzun boylu, sarı saçlı, siyah mini elbise giymiş, fotoğraftaki gibi gözlüklü ve çok güzel bir kadın duruyordu.
Kadın gülümsedi. Gözlerinde hem özlem hem hüzün vardı.
**Sıla:**
Merhaba Kaan… Beni tanıdın mı?
Kaan donup kaldı. Yüzü renk değiştirdi.
Kaan: (fısıltı gibi)
…Sıla?
Salondan Leyla’nın sesi duyuldu.
Leyla:
Kaan kim geldi?
Sıla içeri girdi. Tüm aile şok içinde ayağa kalktı.
Leyla kadını görünce dizlerinin bağı çözüldü. Ege hemen karısını tuttu.
Leyla: (gözleri yaşla dolarken, titreyerek)
Sıla…? Benim… benim kızımmısın sen?
Sıla (25):
Evet anne… Benim.
Ege: (şaşkın ve duygusal)
Ama sen… 7 yaşındayken kaybolmuştun. 18 yıl geçti… Seni aramaktan vazgeçmiştik.
Sıla: (gözleri dolu)
Kaçırıldım. Uzun yıllar farklı insanlarla yaşadım. Ama izimi buldum. Buraya gelmek için çok uğraştım. Artık… eve dönmek istiyorum.
Mira ağlayarak Sıla’ya sarıldı.
Mira:
Ablam… Sen benim ablamdın… Hatırlıyorum seni.
Kaan hâlâ şoktaydı. Ablası olduğunu yeni idrak ediyordu.
Kaan:
Neden bu kadar geç geldin?
Sıla:
Korktum. Ailenin… ne kadar tehlikeli olduğunu biliyordum. Ama artık yalnızım. Sizden başka kimsem yok.
Ege yavaşça yaklaştı ve Sıla’yı uzun uzun kucakladı. İlk defa gözlerinden yaş aktı.
Ege:
Hoş geldin kızım… Hoş geldin eve. Artık hiçbir yere gitmiyorsun.
Leyla da sarıldı. Anne-kız uzun uzun ağlaştı.
---
**Gece 02:30 - Sıla’nın Yeni Odası**
Sıla pencerenin kenarında oturuyordu. Kapı çalındı. İçeri Emir ve Alp girdi.
Emir: (şaşkın)
Yani… sen bizim halamız oluyorsun?
Sıla: (gülümseyerek)
Evet. Teyzenizin kızı değilim, babanızın ve annemizin büyük kızı. Siz doğmadan önce kayboldum.
Alp:
Çok güzelsin… Aileye yeni bir bomba daha mı katılıyor?
Sıla güldü.
Sıla:
Siz de bayağı yakışıklısınız. Özellikle sen… Alp değil mi? Gözlerin anneme benziyor.
Emir ve Alp birbirine baktı. Yeni bir rekabet daha başlamak üzereydi.
---
**Ana Yatak Odası**
Ege ve Leyla yatakta yan yana yatıyordu. Leyla hâlâ ağlıyordu.
Leyla:
Kızımız… 18 yıl sonra geri döndü. Bu bir mucize Ege.
Ege: (Leyla’yı sıkıca sararak)
Evet. Aile giderek büyüyor. Artık herkesi korumak zorundayız.
Leyla:
Sıla’yı da… O çok güzel olmuş. Ama gözlerinde hâlâ acı var.
Ege:
Zamanla geçer. Biz yanındayız.
---
**Bölüm Sonu**
---