---
**Gece 23:20 - Villa, Mira’nın Odası**
Mira yatağında cenin pozisyonunda yatıyordu. Gözleri şiş, yüzü gözyaşlarıyla ıslanmıştı. Eren’in gittiğinden beri 40 dakika geçmişti ama hâlâ kapıya bakıp duruyordu. Telefonu elindeydi. Eren’den ne mesaj ne de arama gelmişti.
Kapı yavaşça açıldı. Leyla içeri girdi. Elinde sıcak bir çikolata vardı.
Leyla: (yumuşak sesle)
Kızım…
Mira cevap vermedi. Leyla yatağın kenarına oturdu ve kızının saçlarını okşadı.
Leyla:
Kavga ettiniz mi?
Mira: (boğuk sesle)
Bitti anne… Gitti. “Ailemi seçiyorum” dedim. O da çekip gitti.
Leyla derin bir iç çekti ve Mira’yı kendine çekti.
Leyla:
Bazen sevdiklerimizle en çok sevdiğimiz için kavga ederiz. Babanla ben de yıllarca yaptık bunu. Ama sonunda birbirimizi bulduk.
Mira: (ağlayarak)
Ama Eren haklıydı… Siz hâlâ aynı ailesiniz. Kaan hâlâ aynı Kaan. Ben burada kalırsam… onu sonsuza kadar kaybedeceğim.
Leyla:
Ya da onu gerçekten sevdiysen… bir gün geri döner. Sen de bizim gibi yap. Hem ailenin hem de sevdiğin insanın yanında olmaya çalış.
---
**Aynı Saat - Dışarıda, Eren’in Arabası**
Eren arabasında, elleri direksiyonda sıkıca kenetlenmiş halde oturuyordu. Gözleri kızarmıştı. Telefonunu eline aldı, Mira’nın numarasını açtı ama aramadı. Mesaj yazmaya başladı:
**Eren:**
Seni seviyorum Mira. Ama ailenle bu şekilde yaşayamam. Kendine iyi bak.
Mesajı göndermedi. Sildi. Arabayı çalıştırdı ve uzaklaştı.
---
**Gece 00:45 - Salon**
Kaan ve Eylül kanepede oturuyordu. Eylül Kaan’ın omzuna yaslanmıştı.
Eylül:
Mira çok kötü durumda… Odasından ağlama sesi geliyor.
Kaan: (ifadesiz)
Zamanla geçer. Eren zayıf biriydi. Kardeşime layık değildi.
Eylül: (Kaan’a bakarak)
Sen de mi aynı şeyi yapacaksın? Bir gün beni de “zayıf” bulup bırakacak mısın?
Kaan dönüp Eylül’ün gözlerine baktı. Elini kızın yanağına koydu.
Kaan:
Sen farklısın. Sen… benim zayıflığım oldun.
Eylül gülümsedi ve Kaan’ı öptü. Öpücük giderek derinleşti.
---
**Ana Yatak Odası**
Ege ve Leyla yatakta birbirlerine sarılmıştı. Leyla Ege’nin kolunun altındaydı.
Leyla:
Mira ağlıyor… Eren gitti.
Ege: (Leyla’nın saçlarını okşayarak)
Bırak ağlasın. Acıyı hissetsin. Bu da büyümek. Bizim ona öğretemediğimiz şeyi Eren öğretti.
Leyla: (Ege’nin göğsüne daha çok sokularak)
Seni seviyorum… Bu karmaşanın içinde bile seni sevmek en güzel şey.
Ege karısını kendine çekti ve uzun uzun öptü.
Ege:
Ben de seni seviyorum Leyla. Her geçen gün daha çok.
---
**Gece 02:10 - Mira’nın Odası**
Mira pencerenin kenarına oturmuş, dışarıya bakıyordu. Telefonu titredi. Eren’den mesaj geldi:
**Eren:**
Seni hâlâ seviyorum. Ama ailenle aramda seçim yapmak zorunda kalmak istemiyorum. Biraz zaman ver bana.
Mira mesajı okudu. Gözlerinden tekrar yaş aktı.
Mira: (kendi kendine fısıldayarak)
Ben ne yapıyorum… Herkesi kaybediyorum.
Tam o sırada kapı çalındı. Bu sefer Kaan’dı.
Kaan:
Ağlamayı kes. Zayıf görünüyorsun.
Mira: (öfkeyle)
Senin yüzünden! Sen her şeyi mahvediyorsun!
Kaan odaya girdi ve kapıyı kapattı.
Kaan:
Belki de mahvediyorum. Ama ben buradayım. Eren gitti. Ben gitmedim. Hiçbir zaman da gitmeyeceğim.
Mira kardeşine baktı. Öfke, acı ve tuhaf bir bağ karışımı bir bakış.
Mira:
Bazen senden nefret ediyorum.
Kaan: (hafifçe gülümseyerek)
Biliyorum. Ben de senden bazen nefret ediyorum. Ama kan bu… Ne yaparsak yapalım, birbirimizden kurtulamayız.
Mira sessizce ağlamaya devam etti. Kaan yatağın kenarına oturdu ve bir şey demeden kardeşinin yanında durdu.
---
**Bölüm Sonu**
---