Bölüm 19

---

**Ertesi Gün - Sabah 10:20 - Villa Bahçesi**

Ege bahçede telefonla konuşuyordu. Ses tonu sertti ama eskisi kadar soğuk değildi.

Ege:
…Parayı alın, ama kimseye dokunmayın. Sadece korkutun. Anlaşıldı mı? Kimse ölmeyecek.
…Tamam.

Telefonu kapattığında Leyla yanına geldi, kolunu beline doladı.

Leyla:
Hâlâ devam ediyor yani…

Ege: (iç çekerek Leyla’yı kendine çekti)
Devam etmek zorunda aşkım. Ama eskisi gibi değil. Artık öldürmüyoruz. Sadece iş çeviriyoruz. Senin ve çocukların için.

Leyla: (Ege’nin dudaklarına küçük bir öpücük kondurarak)
Seni seviyorum… Bu halini de, o eski halini de. Ama lütfen dikkatli ol.

---

**Mutfak**

Mira ve Eren kahvaltı hazırlıyordu. Kaan ve Eylül de masada oturuyordu. Atmosfer gergin ama zorlama bir normallik vardı.

Mira: (Eren’e gülümseyerek)
Sen yumurtaları yap, ben çayları koyayım.

Eren: (Mira’nın beline sarılarak)
Emredersin patron.

Kaan onları izlerken kaşlarını çattı ama bir şey demedi. Eylül elini Kaan’ın dizine koydu.

Eylül: (fısıltıyla)
Rahat ol… Herkes mutlu olmaya çalışıyor.

Kaan: (alçak sesle)
Mutluluk çabuk biter.

Tam o sırada Ege ve Leyla içeri girdi. Ege masaya oturdu, Leyla da yanına.

Ege:
Bugün önemli bir konu konuşacağız. Aile olarak.

Herkes sustu.

Ege:
Mira, Eren… siz ikiniz ciddi misiniz?

Mira: (elini Eren’in eline koyarak)
Evet. Ciddiyiz.

Ege: (başını sallayarak)
O zaman Eren bu eve daha sık gelecek. Kurallara uyacak. Özellikle dışarıdaki işlerime karışmayacak.

Eren:
Anladım efendim.

Leyla: (gülümseyerek)
Ben de mutluyum. Kızımın gözlerinde ışık görmek güzel.

Kaan birden söze girdi.

Kaan:
Peki ya ben? Eylül’le ilgili ne düşünüyorsunuz?

Leyla: (sıcak bir sesle)
Eylül burada kalabilir. Ama o da kurallara uyacak. Bu evde sır saklanmaz.

Eylül: (utangaçça)
Teşekkür ederim… Gerçekten çok teşekkür ederim.

---

**Öğleden Sonra - Salon**

Mira ve Leyla ilk defa yalnız kalmışlardı. Leyla kızının saçlarını okşuyordu.

Leyla:
Beni affedebilecek misin bir gün?

Mira: (gözleri dolu)
Bilmiyorum anne… Ama deniyorum. Sen ve baba gerçekten değişmişsiniz gibi duruyor. Özellikle sen… ona bakarkenki halin.

Leyla: (gülümseyerek)
Babanı gerçekten seviyorum Mira. Uzun zamandır ilk defa kalbim bu kadar hızlı atıyor. Senin de bu duyguyu yaşamanı istiyorum.

Mira annesine sarıldı. Bu sefer samimiydi.

---

**Akşam 19:00 - Bahçe**

Kaan ve Ege baş başa sigara içiyordu.

Ege:
Oğlum, yüzün hâlâ kötü görünüyor. Mira’ya kızgın mısın?

Kaan:
Kızgınım. Ama… anlıyorum da. Ben de onu çok üzdüm.

Ege: (omzuna vurarak)
Büyüyorsun. Bu iyi. Ama hâlâ dikkatli ol. Eylül iyi bir kız… ama duygular tehlikelidir.

Kaan:
Biliyorum baba.

---

**Gece 01:10 - Ana Yatak Odası**

Ege ve Leyla yatakta birbirlerine sarılmıştı. Oda loş ışıkla aydınlanıyordu.

Leyla: (Ege’nin göğsünü öperek)
Bugün çok iyiydin. Çocuklarla konuşman… onları dinlemen…

Ege: (Leyla’yı üstüne çekerek)
Senin sayende. Sen beni daha iyi bir adam yaptın.

Leyla gülümsedi ve Ege’yi derin derin öptü. Öpücükleri yavaş yavaş tutkuya dönüştü.

Leyla: (nefes nefese, Ege’nin kulağına fısıldayarak)
Seni istiyorum… hem bedenimle hem ruhumla.

Ege karısını sıkıca kavradı. İkisi de uzun zamandır hissetmedikleri bir ateşle birbirlerine sarıldılar.

---

**Bölüm Sonu**

---