Burası sınır hattı. Dağın yamacına kurulmuş, nefesi eksik bir karakol. Hava sert. Konuşmayan insanlar gibi. Soğuk insanın içinden geçiyor. Ben:Ülkü Taşer. Piskoloğum. Yeni göreve atandım. Buraya gelen herkes bir şeyden kaçıyor. Ben ise geçmişimin göbeğine geldim. Ayak seslerini duydum ilk. Yavaş, kararlı, emir gibi yürüyordu. Yanıma yaklaştı "komutan" rütbesi, yüzünde savaş izleri vardı
İsmini önceden biliyordum zaten:Atakan çakır
Atakan komutan.
Lisede bir keresinde "bu kız sessiz ama akıllı" demişti
O gün kalbimi ilk defa duymuştum.
Ama şimdi... Karşımda duran adam, o çocuk değil. Bu adam sadece emir verir. Sevmez. Hissetmez. Göz göze bile gelmez.
"piskologsun değil mi" dedi sertçe.Başımı salladım. "Askerin piskolojisi yoktur sadece görevi vardır". İlk cümlesi bu oldu. Yutkundum. Yüzüne bile bakamadım. Ama içimden bir şey geçti: "Sen hala bana bakmaktan korkuyorsun Atakan. Benim yüzüm değil senin yarım bıraktığın geçmişin orada"