Sabahın 7.56’sında ayakta ne işim vardı. Çünkü annem uyandırmıştı.Uykulu gözlere alt kata inmem lazımdı,ama önce parkuru güzelce geçmem gerekiyordu.Parkurda merdivendi.Allah’ım sabır ver.Alt katan gelen Müge Anlı sesleri beni uyandırmayı,aydırmayı başarmıştı.Kahvaltıya inince ise sandalyedende düşmeyi başarmıştım.Bravo İzmir.Ben İzmir
ismim gibi özgür olmaya çalışan ama olamayan İzmir.