Sonsuz Bahar
Bölüm 11: Beklenmedik Gece
Doktor Selim'in verdiği güzel haberin üzerinden birkaç gün geçmişti.
Hastane odası artık eskisi kadar sessiz değildi.
Bahar daha sık gülümsüyor, kısa yürüyüşler yapıyor ve hatta bazen odasının içinde tek başına birkaç adım atabiliyordu.
Eylül ise her zamanki gibi okuldan sonra doğruca hastaneye geliyordu.
Bir gün okul çıkışında çantasını alıp koşarak hastaneye gitti.
Elinde rengârenk kâğıtlardan yaptığı bir kutu vardı.
"O da ne?" diye sordu Bahar.
Eylül kutuyu masanın üzerine koydu.
"Bunun adı Mutluluk Kutusu."
"İçine ne koyacağız?"
"Bizi mutlu eden anıları."
İlk kâğıda Eylül yazdı:
'Bugün birlikte güldük.'
Bahar ikinci kâğıdı yazdı:
'Bugün korkmadım.'
Sonra kutu her gün yeni anılarla dolmaya başladı.
---
O akşam Bahar erkenden uyudu.
Eylül de eve döndü.
Gece yarısı...
Hastane koridorunda alarm sesi çalmaya başladı.
Biiip... Biiip... Biiip...
Hemşireler koşarak Bahar'ın odasına girdi.
Annesi panikle ayağa kalktı.
"Ne oluyor?"
Doktor Selim de hızla odaya geldi.
Bahar'ın ateşi aniden yükselmişti.
Nefes almakta zorlanıyordu.
Doktor hemen tedaviye başladı.
Koridor bir anda telaşla doldu.
---
O sırada Eylül evinde uyuyordu.
Telefon sesiyle irkilerek uyandı.
Arayan Bahar'ın annesiydi.
"Eylül..."
Sesi titriyordu.
"Bahar'ın durumu biraz kötüleşti."
Eylül'ün kalbi sıkıştı.
"Ben hemen geliyorum!"
Annesiyle birlikte gece yarısı hastaneye koştular.
Koridorda Bahar'ın annesini ağlarken gördü.
Hiç düşünmeden ona sarıldı.
"Bahar iyi olacak..."
demeye çalıştı.
Ama kendi sesi bile titriyordu.
---
Saatler geçmek bilmiyordu.
Koridordaki saat gece üçü gösteriyordu.
Doktor sonunda odadan çıktı.
Herkes ayağa kalktı.
"Doktor amca..."
Doktor derin bir nefes aldı.
"Şimdilik ateşini kontrol altına aldık."
"O iyi mi?"
"Şu an dinleniyor."
"Fakat bağışıklığı çok zayıf."
"Bu yüzden önümüzdeki günlerde daha dikkatli olmamız gerekecek."
Eylül'ün gözlerinden yaşlar aktı.
Tam Bahar'ı kaybedeceğini sandığı anda, yeniden umut doğmuştu.
---
Sabah olduğunda Bahar yavaşça gözlerini açtı.
İlk gördüğü kişi Eylül'dü.
Eylül, sandalyede otururken yorgunluktan uyuyakalmıştı.
Bahar gülümseyerek fısıldadı:
"Yine gitmemişsin..."
Eylül gözlerini açtı.
"Gitmedim."
"Çünkü sana söz verdim."
Bahar'ın gözlerinden sessizce iki damla yaş aktı.
"İyi ki benim arkadaşımsın."
Eylül onun elini tuttu.
"Ben de iyi ki senin arkadaşınım."
O sırada pencereye güneşin ilk ışıkları vurdu.
Sanki yeni bir gün...
Yeni bir umut getiriyordu.
Ama doktorun dosyasında hâlâ çözülmesi gereken bir sorun vardı.
Ve bunu henüz kimse bilmiyordu...