Sonbahar Kokusu

Bölüm 1 — Rüzgârın Taşıdığı Kokular Yağmur, pencere camına ince ince vuruyordu. Gökyüzü gri bir yorgunluk içindeydi; tıpkı Maya’nın ruhu gibi. Elini pencereye dayadı, dışarıdaki ıslak yapraklara baktı. Sonbaharın o kendine has kokusu burnuna doldu — toprak, yağmur ve biraz da hüzün. Annesi, böyle havalarda mutfağa girer, tarçınlı kek yapardı. Şimdi mutfaktan yalnızca sessizlik yükseliyordu. Oktay, salondaki koltukta oturmuş televizyona boş boş bakıyordu. Alex, sabah erkenden çıkmıştı. Ne zaman eve döneceği belli değildi. Maya, o boşlukta boğuluyormuş gibi hissediyordu. Tam o anda telefonuna bir mesaj düştü: Ali: “Hadi gel, seni buradan alayım. Konuşmamız lazım.” Maya’nın kalbi hızlandı. Ali’nin “konuşmamız lazım” dediği her an, iyi bir şeye çıkmamıştı. Üzerine montunu aldı, kapıyı sessizce kapattı. Sokak, yağmurla yıkanmıştı; adımlarının sesi bile yankılanıyordu. Ali, köşe başında arabasına yaslanmış onu bekliyordu. Üzerinde siyah montu, yüzünde yorgun bir ifade vardı. Maya yanına geldiğinde Ali derin bir nefes aldı. — Maya… dedi, sesi titrek ama kararlıydı. “Sana söylemem gereken bir şey var. Ve bu, her şeyi değiştirecek.” Maya, onun gözlerinin içine baktı. O an, yağmurun sesi bile sustu sanki.