Bölüm 1

--- Bölüm 1 – Geri Çekilen Adımlar Hakan’la konuşmayı bitirdiğimiz gün, şehir hiçbir şey olmamış gibi gürültüsüne devam ediyordu. Oysa içimde, sessiz bir deprem olmuştu. Kimse duymamıştı. Ben bile. Mesaj kutumda onun adı duruyordu. Okunmuş, cevaplanmamış, yarım kalmış. En tehlikelisi de buydu zaten: yarım kalanlar. İnsan, tamamlanmayan her şeyi kafasında sonsuz ihtimale dönüştürüyor. Hakan geri çekilmeyi iyi bilirdi. Bir adım yaklaşır, iki adım uzaklaşırdı. Sanki mesafe koyunca hisleri de susacak sanırdı. Ben ise tam tersiydim; mesafe arttıkça içimdeki ses yükselirdi. Konuşmak isterdim. Netlik isterdim. O ise sessizliği seçerdi. Ayrıldıktan birkaç gün sonra, kendime bile itiraf edemediğim bir şey yaptım. Sahte bir hesap açtım. İsimsiz, geçmişsiz, tamamen risksiz bir yerden yazdım ona. Garip olan şuydu: Bana soğuk olan Hakan, o yabancıya daha rahattı. Daha az savunmada. Daha az kaçak. İşte o an anladım. Sorun benim ne söylediğim değildi; onun ne duymaya hazır olduğu meselesiydi. Konuşmalar ilerledikçe, geri çekilmenin bir huy değil, bir korku olduğunu gördüm. Sevilmenin sorumluluğundan korkan bir adamdı Hakan. Kalırsa inciteceğini, giderse acıtacağını biliyordu. En az zarar veren yolun sessizlik olduğuna inanıyordu. Ben ise cevap istiyordum. Düz, sade, kaçamayan cümleler. Bir gece, ekrana bakarken kendime şu soruyu sordum: Beni mi sevmedi, yoksa sevilmeyi mi beceremedi? O an romanın başladığını hissettim. Çünkü bazı hikâyeler yaşanırken değil, anlatılmaya karar verildiğinde gerçek olur. Ve bu hikâye, henüz bitmemişti.