Okul boşalıyordu. Herkes evine gidiyordu.
Esra ve Senem de çantalarını alıp koridorda ilerliyorlardı. Esra : Senem yarın okuldan kaçalım mı?
Senem :
Nasıl kaçacağız . Annem duyarsa bana çok kızar. Hem nereye gıdecez ki!
Esra :
Parkta otururuz hem sende annene söylemezsin olmaz mı?
Esra Senem'inde kaçmak istediğini biliyordu o yüzden kolay ikna etti.
Esra yatağına uzanıp Senem'i aradı :
Senem... evet benim... yanına çantanı da al... evet okula girecez... bekle anlatıyorum... okulda başım ağrıyor diyeceksin. Sana şimdi atacağım numarayı vereceksin. Abimin nunarası de...
birşey olmaz abin varsayalım. Bir tane arkadaşım gelecek adı Ozan senin abin gibi davranacak oyunu sakın bozma. Anladın mı! ... şimdi kapatıyorum sonra görüşürüz.
Esra yorganını üzerine çekip uyudu.
Senem başı ağrıyormuş gibi başını tuttu ve öğretmeninin yanına gitti. Öğretmeni oturmuş bilgisayarla uğraşıyordu. Senem :
Hocam!
Söyle kızım.
Hocam başım çok ağrıyor.
Ağrı kesici vereyim mi?
Yok. Ben ağrı kesici aldım ama fayda etmiyor.
Anneni arayayım mı?
Annem şuan evde değil. En iyisi siz abimi arayın.
Abinin numarasını biliyor musun?
Şey ... evet biliyorum.
Söyle o zaman.
Tabi 05...
Çalıyor... alo ben Senem'in öğretmeniyim... iyiyim teşekkürler evladım... sen nasılsın iyimisin... iyi iyi ... ben Senem için aradım... önemli birşey değil Senem'in başı ağrıyor da... evet diyor abim gelsin beni alsın... sen de evladım... görüşürüz.
Geliyor değil mi?
Evet geliyor. Sen git kapının yanına gelince gidersiniz.
Tamam hocam. İyi günler.
Sana da.
Senem çok heyecanlıydı bu kadar kolay olduğunu hiç düşünmemişti. Uzun boylu ve yakışıklı bir çocuk yanına geldi. Tahminen 17-18 yaşlarındaydı. Senem gözlerini ondan alamıyordu. Çocuk :
Galiba sen Senem'sin. Yanılıyor muyum?
Evet ben Senem. Ya sen... sen kimsin?
Ozan ben. Hadi Esra bizi bekliyor çabuk gidelim.
Ozan Senem'in elini tuttu ve koştu. Senem de
o şokla onunla beraber koşuyordu. Sanki rüyadaydı.
Parka yaklaşmışlardı. Ozan :
Senin o hocanın ismi ne. Telefonda konuştuğumuz.
Arzu. Adı Arzu.
Sonra Ozan durdu Senem'i karşısına alıp baktı. Ozan :
Madem kaçacaksın neden okula girdin ki.
Annem yüzünden.
Seni okula kadar getiriyor mu?
Hayırr!
Eeee, o zaman neden okula girdin?
Okul bizim evden görülüyor. O yüzden .
Anladım. Peki senin abin var mı?
Neden?
Şuan hangi abini canlandırdığımı merak ettim. O yüzden.
Benim abim yok.
Ozan büyük bir kahkaha attı :
Demek olmayan bir abini canlandırıyorum. Bak işte bu güzeldi.
Gülerken o kadar tatlı olmuştu ki Senem gözlerini ondan ayıramıyordu.
Ozan :
Saçında ki şey de ne böyle?
Senem saçıyla uğraşıp :
Ne var saçımda
Ozan elini Senem'in saçlarında gezdirdi. Senem'in kahverengi ve siyah karışımı saçları vardı. Uzunluğu 2 karış vardı. Ozan Senem'in yüzüne baktı. Siyah gözleri, ince ve güzel dudakları, kalem kaşları ve fındık gibi bir burnu vardı. Şüphesiz Esra kadar güzel değildi fakat
Senem'in de güzel olduğu kessindi.
Ozan Senem 'ın saçlarını bıraktı :
Hadi çabuk ol gidelim.
Saçlarımda ne var.
Yaprak vardı çıkarttım. Hadi gidelim.
Parka vardılar. Ozan :
Hadi Esra orda sen git oraya.
Sen?
Ben birazdan gelecem yanınıza.
Senem Esra'nın yanına gitti. Esra :
Niye geciktiniz.
Hocayı biraz geç buldum o yüzden.
Anladım.
Bu Ozan senin neyin ?
Niye ne yapacaksın Ozan'ı?
Hiç öylesine sordum.
Benim herşeyim ve herkesim.
Senem hayal kırıklığına uğradı. Ozan için herşey yapabilirdi. Ozan eğer ona evet derse
Esra'yı bile silebilirdi. Ani bir kıskançlıkla Esra'ya baktı " O kadar da güzel değil ki " . Esra'nın uzun, beline kadar saçları vardı. Saçının ön kısmında doğuştan gelen bir sarılık vardı. Arkası da koyu kahverengiydi. koyu kahverengi gözleri , beyaz teni , siyah bir üst , siyah bir pantolon ve siyah bir
hırka ile muhteşem görünüyordu.
Birden önlerinden 2-3 grup koştu.
Esra ayağa kalktı,:
Ne oluyor?
Esra baksana herkes bir yerlere koşuyor.
Ozan... Ozan'ı bulalım. Ozaan! Ozaaannn! Nerdesin? Kahretsin görünmüyor.
Esra bizde kaçalım.
Nereye kaçacağız . Ozan burda!
Arkadan bir ses :
Kaldırın ellerinizi... polis.