LAURA'NIN GÖZÜNDEN
Kısa bir süre Ethan'ın uzaklaşmasını izledim, sonra yeşil kulak üstü kulaklığımı kafama geçirerek favori şarkı listemi açtım. Valizimi taşımaya yeltenen hizmetçiye gerek olmadığını işaret ederek küçük adımlarla yazlığın kapısından içeri daldım. Gözlerim annemi aradı ama o şuan burada değildi. Bu alışık olduğum bir durum olduğu için çok takmayarak odamın önüne geldim. Kapıyı açıp büyük ve geniş odamı süzdüm.
Pastel yeşiliyle boyanmış duvarları yapay sarmaşıklar, oyun ve kitap posterleri kaplıyordu. Sol köşede bir L koltuk, önünde ise küçük bir masayla duvara sabitlenmiş bir televizyon duruyordu. Diğer odamdan pek bir farkı olmaması beni mutlu etmişti. Kendimi yumuşak yatağa bıraktım ve cebimden telefonumu çıkarıp annemin attığı mesajlara göz gezdirdim:
Annem: Tatlım, çok acil bir toplantım çıktı.
Annem: Söz veriyorum, üç gün sonra yazlığa geleceğim.
Annem: Sen okulun ve arkadaşlarınla eğlenmenin tadını çıkar.
Ben: Tamam, görüşürüz.
Yazdım ve telefonu yatağa fırlattım. Annem hep böyleydi; her zaman onun için ikinci plandaydım. Buna artık alışsam da içimde hâlâ bir sızı bırakıyordu. Derken telefonum yatakta titredi. Cihazı elime aldım; annemden geldiğini düşündüğüm mesaja tıkladım ancak numara yabancıydı.
Bilinmeyen Numara: Hoş geldin... Ethan'a ne olduğunu bilmek ister misin? :)
Bu bir şaka mıydı? Şakaysa hiç komik değildi. Kaşlarımı çatarak yazmaya başladım:
Ben: Biliyor musun, hiç komik bir şaka değil.
Ben: Eğer benimle tanışmak istiyorsan bunu yüzüme karşı söyleyebilirsin.
Ben: Ayrıca Ethan ne alaka?
Bilinmeyen Numara: Hâlâ şaka yaptığımı mı düşünüyorsun? :)
Sona eklediği gülücük sinirimi bozmuştu.
Bilinmeyen Numara: Peki.
Bilinmeyen Numara: Ethan'ı aramaya ne dersin?
Mesajlaşma kısmından çıkarak hemen Ethan'ı aradım. Telefon uzun bir süre çaldı ama ne açan oldu ne de meşgule atan... Gerçekten Ethan'a bir şey mi olmuştu? Bu düşünce bedenimi huzursuzlaştırmıştı. Dehşet içinde mesajlara geri döndüm.
Ben: Ona bir şey mi yaptın?!
Bilinmeyen Numara: Hayır... Şimdilik değil.
Bilinmeyen Numara: Sadece ona bir "hoş geldin" karşılaması hazırladım.
Sinirden titreyen parmaklarımın uçları buz kesmişti. Mesajlaşmadan çıktım ve Leo'yu aradım. Telefon uzun süre çaldı; zaman geçtikçe daha da geriliyordum. Aniden arama açıldı. Leo, sorgulayıcı bir ses tonuyla konuştu:
Leo: "Alo? Efendim Laura?"
Laura: "Alo..."
LEO'NUN GÖZÜNDEN
Arkama baktığımda Ethan ve Laura çoktan gözden kaybolmuşlardı. Ben de ağır adımlarla eve doğru yürümeye başladım. Yolda giderken bir ses duyar gibi olup arkama baktım; ilk başta pek umursamasam da içime garip bir huzursuzluk doğmuştu. Eve vardığımda ailemin evde olmadığını, sadece hizmetçilerin bulunduğunu fark ettim. Valizlerimi çoktan odama çıkarmışlardı. Peşlerinden gidip odama girdim, yatağa uzanıp bir süre sosyal medyada vakit geçirdim. Sonra birden aklıma Lotus geldi; aşağı inip onu aramaya başladım.
5 Dakika sonra
Lotus'u evin içinde bulamayınca hizmetçilerden birine sordum. Onu görmediklerini ama evin içinde bir yerlerde olması gerektiğini söylediler. "Tamam," diyerek tekrar odama çıktım. Uzun bir uykuya dalmışım; uyandığımda hizmetçilerden biri kapımı çalıyordu:
"Efendim, size bir posta gelmiş."
Hâlâ uykulu bir sesle, "Masaya bırakabilirsin," dedim ve pek umursamadım. Biraz dışarı çıkıp etrafa bakmayı planlıyordum ama dışarıda patlayan şiddetli yağmuru görünce bu kararımdan vazgeçtim. Bizimkileri gruptan aradım ama kimse açmadı. Ne yapacağımı düşünürken masadaki zarf aklıma geldi. Yataktan kalkıp zarfı aldım ve merakla açmaya başladım. İçindeki kâğıtta, kan kırmızısı harflerle şunlar yazıyordu:
HOŞ GELDİNİZ.
KİM OLDUĞUNUZU BİLİYORUM.
LAURA VE ETHAN’A NE OLDUĞUNU BİLMEK İSTER MİSİN? :)
Kâğıdı okurken donup kalmıştım. Şok içinde, "Bu salakça şakayı kim yapıyor?" diye bağırdım. Tam o sırada telefonum titredi; arayan Laura'ydı.
Leo: "Alo, efendim Laura?"
Laura:"Alo..."
Ben daha ne olduğunu soramadan telefon aniden yüzüme kapandı. Lanet olası şarjım bitmişti! Karanlık odanın içinde aceleyle şarj aletini ararken, birden camdan gelen sert bir "çat" sesiyle irkildim. Cama bir taş gelmişti...