* merti çok özlemiştim gözlerini kokusunu o güzel ve gür saçlarını ama belki benimde hislerim boş değildi ona karşı ellerim ona sarılmak istiyodu gözlerim onu görmek istiyodu dudaklarım onu öpmek istiyodu kulaklarım onu duymak istiyodu burnum onun kokusunu almak istiyodu ama alamadım bu imkansızdı onu artık göremezdin duyamazdım öpemezdim sarılamazdı o artık yanımda DEĞİL toprağın altında yatıyodu artık yanıma gelemiycekti toprağın altına giren mert ama ölen bendim sanki o hala yaşıyo ama ben bi kefene sarılmışım tabuta konulmuşum ve üzerime toprak atmışlar gibi hissediyodum artık ağlamıyodum ama ağlama hissi ile dolaşıyodum bi süre sonra geceleri uyuyamaz hale geldim o bi ara rüyalarına girdi ama artık girmiyodu
Belki onu üzmüştüm ama yüzünü görsem ona sımsıkı sarılıp saatlerce ağlardım onun öldüğü gün hastaneye ilk girdiğimde kenarda 3 aile gördüm onlarda evlat acısı çekiyodu omlarında Mert’inde çok güzle bi şekilde öldüğünü biliyodum hissediyodum ama böyle olmasını hiç bi zaman istemezdim onu artık o kadar özlüyodumki ona söylemek istediklerimi bi deftere yazıyodum şuan 5. Defter deyim ona o kadar çok şey demek istiyorumki 5 tane defter doldurdum her cümlenim sonu şöyle bitiyor du “ neden mert niye beni bıraktın” o öleli 1. Yıl oldu ölmeden önce kurduğu gurubta onun cenazesine gelememişti bizim bu gurubumuz normla sohbet gurubu DEĞİL katıldığımız savaşların gurubuydu bugün yine bi savaş var ve ekip beni almaya geldi ekipte olan kişiler Asya,Cem,yakup hazırlandım ve onları beklemeye başladım*