MERHABALARRRR
Kurguma hoşgeldiniz✨
Kurgudan biraz bahsedecek olursam, başlangıçta karmaşık duygular olacak. Hem kız, hem erkek karakterimiz için söylüyorum.
Kadın karakterimiz biraz aksiyonlu, biraz hüzünlü ve fazlasıyla aşık.
Bazen görevler olacak, bazen ise çözülmesi gereken gizemler.
Daha fazla anlatmayacağım okudukça anlayacaksınız.
İlk bölüm çerezlik, tanıtım gibi bir şey haberiniz olsun.
Keyifli okumalar ❤️🔥
"Burada kalmaya devam edersek yakalanacağız, artık gitmeliyiz."
Kelimeler beynimde yankılanıyordu. Hayır, kendimi bu kadar kaptıramazdım. Neden ondan ayrılacağım için bu kadar üzülüyorum?
Onun benden haberi bile yok.
Cümlem ne kadar basit görünsede ben bu cümlenin ağırlığıyla eziliyordum.
Herkes beni güçlü bir kadın olarak görüyor. Hayır, erkeklerde de olduğu gibi güçlü olmak dış görünüş veya rütbe değil.
Belki de güçlüydüm ama duygularımdan arındığım da.
Her duygu insanı güçsüz kılıyordu.
Kin, nefret, kıskançlık, öfke, hepsi bizi düşürebilecek güçte.
Ve evet, aşkta bunlara dahil ama yalnızca bir duygu olarak yazabilir miyim, bilmiyorum.
Bu şehirden gidecektim, belki de bu ülkeden ve benim tek isteğim onu son kez görebilmek.
Ne kadar da acımasız.
Oturduğum yerden ayağa kalktım. Son iki saatim kalmıştı. Acele etmem gerekiyordu. Yoksa kalan tek şansımı da kaybedebilirdim.
Kıyafetlerimi değiştirip siyahlara büründüm. Yüzümü sadece gözlerim görüneceği şekilde atkıyla kapattım. Ceketimin kapüşonunu da kafama geçirip dışarı çıktım.
Yağan yağmur şimdiden beni ıslatmaya başlamıştı. Yağmur tam zamanında yağmaya başlamıştı. Çünkü yağmurlu günlerde onu bulmak oldukça kolaydı.
Hızlıca insanların arasından geçip gittim. Bazıları koşuşturarak evlerine varmaya çalışıyordu.
Yazık. İnsanlar yağan yağmurun değerini asla bilemeyecekti.
Adımlarımı daha da hızlandırdım.
Duygular karmaşık olabiliyordu bazen ama ben bunu umursayamazdım. Şu an tek, ve son bir şansım kalmıştı onu tam olarak şimdi kullanacaktım.
Ya şimdi ya da hiç. Onu bir daha göremeyebilirsin. Evet, kendimi böyle rahatlatabilirdim.
Bu iş öldürdüğüm adamlar gibi değildi. Adam öldürmek bile artık rahat bir işti ama aşk ...
Benim için en zor şey buydu. Biliyordum, aşk bana göre değildi ama bunun elimde olmadığını da biliyordum.
Görüş açıma o girdiğinde nefesimi tuttum. Yanılmamıştım, yine oradaydı.
Yağmur yağdığında her zaman buraya gelirdi. Onu ilk gördüğüm yer burasıydı. Hiç bir özelliği yoktu belki buranın ama severdi. Bende.
Adım atmaya çalıştım ama sanki yere yapışmıştım. Cesaret edemiyordum.
Derin derin nefesler aldım. Telefonumu alıp zamanımın ne kadar kaldığına baktım. Çoktan bir saatim gitmişti. Nasıl bu kadar zaman geçmişti? Oysaki yeni gelmiştim!
Bu sefer cesaretimi falan toplamadan ilerledim. Sokağın ortasında yüzünü gökyüzünden akan su damlacıklarına çevirmişti. O kadar masum duruyordu ki...
Yavaşça yaklaştım. Sokakta yalnızca ben ve o vardık. Tam önünde durdum. Çok sessiz davranıyordum. Geldiğimi hissetmemiş olmalıydı. Genelde birini öldürmek için bu kadar sessiz davranırdım ama şimdi yalnızca korkudan.
Evet, korkuyordum. Yüzleşmek korkutucu geliyordu.
Cesaretimi topladım. Ellerimi hızlıca omuzlarına yerleştirdim ve dudaklarımı yaklaştırdım. Gözlerini hızlıca açıp bana çevirdi. Maviliklerine bakarken neredeyse eriyordum ama hemen toparladım.
Ağzımdaki atkıyı hızlıca indirip dudaklarımızı birleştirdim. Yumuşak dudaklarını hissederken bir bulutun üstünde gibiydim. O ise şaşkındı. Tam harekete geçecekken hızlıca ayrıldım.
Nasıl yaptım bilmiyorum ama hemen atkıyı ağzıma çekip oradan uzaklaşmaya çalıştım. Elim ayağım titriyordu neredeyse.
Adımımı atar atmaz kolumu tuttu. Eh, bende o kadar kolay kaçmayı beklemiyordum.
"Sende kimsin?"dedi o güzel kalın ama bir o kadar naif sesiyle.
Sesimi çıkarmadım. Sadece biraz daha deniz mavisi gözlerinde kaybolmak istedim.
Kolumu bırakmayacağını anlayınca, "Özür dilerim" diye fısıldadım. Anlam veremeden gözlerime bakarken ben kafamı suratına geçirdim. Hayır, bunu yapmak istemiyordum!
Beni bırakıp burnunu tuttuğunda koşmaya başladım.
Bir daha geri dönmemeye.
Bölüm Sonu.........
Bölüm nasıldı¿