Oda son virajı geçmek ti. Bu yol aynı hayat gibi çok meşakatliydi, aşılması gereken tepeler, geçilmesi gereken köprüler vardı zordu ama imkansız değildi niyeyse hep buna inandık galiba yoksa kafayı yerdik.Şu bomboş yollardan bir zamanlar insanların gelip geçtiği düşüncesine kapılmak zor geliyordu bana.Zamanın ise hızla akıp gitmesinden mutluluk duyorduk belki bizde ölürüz diyerlerini görürüz ümidine kapılmıştık. Ancak sonradan öğrendik ki işler hiç te öyle değil.
Bir sabah ansızın kalktım etrafa bakındım, Beril yerde yatıyordu bir Avm de kalıyorduk. Çok yemeğimiz, çok gezilecek yer ve çok paramız vardı ama çok fakirdik... Neden mi? İnsan eyer mutluysa bunun sebebi diğer insanlardır oyüzden bize zengin denilemez biz insandık ama okadardık, söz de kalmış insanlardık biz unutulmuş, terk edilmiş, ve gururu incinmiş 2 küçük insan... Düşünün anneniz, babanız yok ağladığınızda sırtınızı yaslayabileceğiniz bir aileniz yok. Veya mutlu gününde yanınızda kimse yok... Artık buna alışmıştık biz. Birbirimize hem anne hemde baba olmasını öğrenmiştik. Sanıyorum hayat herkes için zor eğer hayat size altın bir tepside sunulmadıysa (çoğumuza sunulmadı) o tepsiyi sizin yaratmanız gerekir. Biz yarattık, evet bunu başardık ama kolay olmadı nasıl mı oldu herşey şöyle başladı...