Ben Karaca Efser. 23 yıllık hayatında yaşamadığı şey kalmayan Karaca Efser.Ben Karaca Efser. Sesinde ve sessizliğinde çok şey anlatan Karaca Efser.Ben Karaca Efser. Sevgiyi,nefreti,öfkeyi,aşkı ve tüm duyguları en uçta yaşardım. Herşeyi abartmayı seviyordum. Ben Karaca Efser. Annem ile babam öldürüldükten sonra onların katilini kendi ellerimle öldüreceğime, kanser hastası ablamı koruyacağıma yemin etmiştim. “Yılın En Başarılı Ressamı” anonsuyla üzerime tam oturan siyah elbisemi düzelttim. Kurumuş dudaklarımı ıslattım. “KARACA EFSER!” Acele etmeden ayağa kalktım. Yavaş, zarafet dolu adımlarımı sahneye yönelttim. Büyük bir alkış tufanı koptu. Herkesin gözü bendeydi. Küçük Karaca olsaydı bundan korkardı. Şimdi tam aksine, hayallerimi gerçekleştirdiğimi hissediyordum. Bakışlarımı beni izleyenlere çevirdim. Ablam buradaydı. Kanser hastası olmasına rağmen gelmişti, yanımdaydı. Kocaman gülümsedim. Onu çok seviyordum. Ablam için can alır, canımı verirdim. Son nefesimi bir tek ablam için harcardım. Gözüm başka bir adama takıldı, göz göze geldiğimizde içimden anlamlandıramadığım bir ürperti geçti. Elindeki kadehinden büyük yudumlar alıyor, birşeyler gizliyormuş gibi gözlerini ayırmadan beni izliyordu. O an kim olduğunu fark ettim…
Deha Akbulut.