Bölüm 2

Okulun kapısından içeri girdiğimde her şey her zamanki gibiydi. Aynı koridorlar, aynı gürültü, aynı sınıfların önünde toplanan öğrenciler... Ama benim için hiçbir şey normal değildi. Telefonum cebimde ağır bir taş gibi duruyordu. Sabah boyunca gelen mesajları tekrar tekrar düşünüyordum. Özellikle sonuncusunu. “Bugün okulda, iki yıl önce söyleyemediğin şeyi hatırlayacaksın.” Ne söyleyememiştim? Daha doğrusu neyi hatırlamak istemiyordum? Koridorda ilerlerken arkadaşım Duru yanıma geldi. “Lara, iyi misin?” diye sordu. Ona baktım ve birkaç saniye cevap veremedim. “İyiyim.” Yalan söylediğimi anlamış olmalıydı çünkü kaşlarını çattı. “Hiç iyi görünmüyorsun.” “Uykusuzum sadece.” “Gece yine mi uyumadın?” Başımı salladım. Ona Mina'dan bahsetmek istedim. Telefonumdaki mesajları göstermek istedim. Ama bunu yaparsam her şey gerçek olacaktı. Şimdilik o gerçek yalnızca benimdi. Sınıfa girdiğimizde herkes yeni gelecek öğrenciden bahsediyordu. Öğretmen henüz gelmemişti. Arka sıralardan biri “Yeni çocuk bugün geliyormuş.” dedi. Başka biri “Adı Efe'ymiş.” diye cevap verdi. İsmi duyduğum anda içimde garip bir his oluştu. Sabah gelen mesaj aklıma geldi. “Yeni çocuğa güvenme.” Sandalyeme oturdum ve çantamı yere bıraktım. Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı. Öğretmen içeri girdi. Yanında da bir çocuk vardı. Herkes sustu. Çocuk sınıfa girip etrafa baktı. Sonra gözleri benim üzerimde durdu. Sadece birkaç saniye. Ama o birkaç saniye bana uzun geldi. Çünkü yüzünde garip bir ifade vardı. Sanki beni ilk kez görmüyordu. Öğretmen onu sınıfa tanıttı. “Arkadaşlar, bu Efe. Bugünden itibaren bizimle olacak.” Efe başını hafifçe salladı. “Merhaba.” Sesi sakindi. Öğretmen boş sırayı gösterdi. “Lara'nın yanındaki yere geçebilirsin.” Kalbim hızlandı. Efe çantasını alıp bana doğru yürüdü. Yanımdaki sandalyeye oturdu. Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık. Sonra bana dönüp, “Lara, değil mi?” dedi. Ona baktım. “Evet.” Gülümsedi. “Ben de Efe.” “Biliyorum.” Birkaç saniye sustu. Sonra çok alçak bir sesle, “Mina'yı özlüyor musun?” dedi. Dünyam başıma yıkılmış gibi oldu. Kalem elimden düştü. Ona baktım. “Ne dedin?” Efe gözlerini tahtaya çevirdi. “Bir şey demedim.” “Hayır. Mina dedin.” Bana baktı ve yüzündeki ifade değişti. “Mina kim?” Bu kez ben hiçbir şey söylemedim. Çünkü onun bunu neden yaptığını anlayamıyordum. Ya beni deniyordu ya da gerçekten bir şey biliyordu. Ders boyunca tek kelime konuşmadım. Öğretmenin anlattıklarının hiçbirini dinlemedim. Aklımda sadece Efe'nin söylediği isim vardı. Mina. Zil çaldığında hemen ayağa kalktım. Efe de kalktı. Koridora çıktım ve arkamdan geldiğini fark ettim. “Lara.” Durmadım. “Lara, bekle.” Sonunda döndüm. “Sen Mina'yı nereden biliyorsun?” Yüzü ciddileşti. “Ben Mina'yı tanımıyorum.” “Az önce adını söyledin.” “Sen yanlış duydun.” “Hayır.” Birkaç saniye birbirimize baktık. Sonra Efe cebinden telefonunu çıkardı. “Sana bir şey göstereceğim.” Telefon ekranını bana çevirdi. Bir fotoğraf vardı. Fotoğrafa baktığım anda nefesim kesildi. Mina'ydı. İki yıl önce çekilmiş bir fotoğraf. Ama fotoğrafta yalnız değildi. Yanında Efe vardı. Fotoğrafın arka planını hemen tanıdım. Okulun arka bahçesi. Mina'nın kaybolduğu gece bulunduğumuz yer. “Bu ne?” diye fısıldadım. Efe telefonunu kapattı. “Sana anlatmam gereken çok şey var.” “O zaman anlat.” “Burada değil.” “Neden?” Etrafına baktı. “Çünkü bizi dinleyen biri var.” İçim ürperdi. Tam o sırada telefonum titredi. Ekrana baktım. Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti. “Efe'ye inanma.” Başımı kaldırıp ona baktım. Efe benim yüzüme bakıyordu. “Ne oldu?” Telefonu ona göstermedim. “Hiç.” Efe bir süre sessiz kaldı. Sonra, “Bugün okuldan sonra kütüphaneye gel.” dedi. “Neden?” “Çünkü sana Mina'nın neden kaybolduğunu anlatacağım.” Gözlerimi ondan ayıramadım. “Sen biliyor musun?” Efe başını salladı. “Evet.” “Nerede?” diye sordum. Efe cevap vermeden önce uzun süre sustu. Sonra bana yaklaşıp fısıldadı. “Mina'nın kaybolduğu gece, onunla en son konuşan kişi bendim.” Bunu söyledikten sonra arkasını dönüp gitti. Ben ise koridorun ortasında öylece kaldım. Çünkü artık tek bir şeyden emindim. Efe'nin bu okula gelmesi tesadüf değildi.