Gördüğüm manzarayla karşı karşıya olmak cesaret isterdi. Ve ben o kişi değildim. Defne'nin bu konuda doğru konuştuğuna emin oldum ama sorun şu ki ikimiz de korkuyoruk. Defne benden daha önce ayıldığı için beni dürtüp bu halimden çıkarmaya çalışıyordu. En sonunda çıktığımda kolumdan tutup odama sürükledi ve bana “Çantan nerede?” derken bir yandan da bağırıyordu. Hemen yatağın altına eğilip çantayı çıkardım ve “Sakin ol çantanı al ve ben geliyorum” dedim tabii beni dinlemeyip “Ne dediğin farkında mısın evrendekiler geldi diyorum sen bana sakin ol diyorsun” dedi bağırarak ben de “Bir kez olsun sözümü dinle Defne, çantanı al ve hazırlan kapının yanında beni bekle” dedim bağırarak o da sözümü ilk kez dinleyip koşarak odasına gitti ama bir yandan da bağırıyordu.
Ben hızlı bir şekilde çıkardığım çantanın fermuarını açtım. 2-3 takım kıyafet ve silah, telefon ,mermi gibi özel eşyaları aldım. Evrenden gelenler efsanesini Defne bana anlatmıştı ama inanmamıştım. Yanılmışım efsaneye göre evrenden gelenler dünyayı yok edip kendi alanlarını oluşturacaklardan kalan insanları köle edeceklerdi ve peki nasıl mı kazanacaklardı işte orası bilinmiyor. Defne'ye göre bir Ordu gelecek ve insanları yok edecekti. Hemen çantamı aldım ve üstümü giyindim. Kapının yanına koştum. Defne kapının yanında beni bekliyordu.
Bir yandan da sızlanıyordu. Hemen kapıyı açıp aşağı inecektik ta ki dışarıdan ses gelene kadar o an ne olduğunu anladık evrenden gelenler ilk aşamayı yapıyordu.Virüs bulaştırıyordu dışarda neler olduğuna bakmak için dışarı bakacaktım ki karşı taraftaki komşumuz bunu açıkça ilan etmişti. Çünkü kendisi yaşayan bir ölü olmuştu tam bize saldıracakken kapıyı kapattık ve hemen kapıyı kitledik ama kapıyı tekme atıyordu. Defne ve ben korkudan titriyorduk .Defne bana“Ne yapacağız dışarı çıkarsak ölürüz sana dediğim gibi dün gitseydik, beni dinleyip bana güvenseydin şu an burada olmazdık”dedi şaşırmıştım “bunun güvenle ne alakası var her zamanki hallerin sandım ve sessiz ol sen bağırdıkça daha çok vuruyor fısıldayarak konuş” dedim benden özür diledi ve kapının yanında olan dolabı kapıya ittik. Çünkü daha fazla dayanamayacak gibiydi. Ve dışarıya bakmak için balkona gittik ve gördüğümüz görüntü...
Her taraf yaşayan ölülerle doluydu. Bu virüs gibi yayılıyordu. Sonra açık pencer balkon gibi yerleri kapattık ve bir haber için TV ve telefonlara sarıldık ama şebeke çekmiyordu. Tam o sırada aşağıdan çığlık geldi. Defne donup kaldı. Bense hemen pencereye koşup neler olduğuna baktığımda bir kadın yaşayan ölü olduğunu ve bebeği ısırdığını gördüm, sanırım annesiydi ve büyük ihtimalle o ses kadından gelmişti ama bu kadar hızlı bir şekilde yaşayan ölü olması virüsün çok güçlü olduğunu anlatırdı. Yutkunacakken nutkum tutuldu çünkü annem aklıma geldi gözlerim doldu. Defne yanıma gelip beni kendine çekip sarıldı bana “ nolur ağlama geçti ... geçti sen güçlü bir kızsın sen KOMİSER GECE SONARSIN lütfen ağlama” dedi beni neden mi anlıyordu çünkü ben bir tek ona sırrımı verdim ve beni anladı çünkü ben annem tarafından bebekken bırakılmış ve babam tarafından dövülmüş soğuk kış günü soğuk kaldırımlarda yatmış sokakta yaşamış ve 7 yaşında evden kaçıp sokaklarda yatmış kişiyim , ama ben her şeyi geride bırakarak polis olmuş kişiyim . Ağlamam bitsin diye beni koltuğa oturtup bir bardak su getirdi. Tam o anda şebeke gelmiş olmalı ki televizyon kanalında bir sığınak gösteriliyordu. İhtiyacı olanların acilen bugün gelmeleri istendi ve bize 30 kilometre uzaklıktaydı. Defne'ye baktım konuşmamıza gerek yoktu. Çünkü cevap belliydi ki tam o anda bir sarsıntı oldu deprem oluyordu
