Şöyle uzun bi otobüs yolculuğuna çıksam diyorum aslına bakarsaniz bı o kadar da sıkıldım yolculuktan . Bi yere ait olamamaktan sıkıldım biraz da kimsenin beni bı yere sığdıramamasından. Hz Süleyman'ın hükmettiği rüzgar da savrulan bir karahindiba tohumu gibi her gittiğim diyarda aceba burası benim toprağım mi yoksa ben başka diyarda açması geren bı çiçek miyim diyerek düşünüp duruyorum.O güzel karahindiba çiçeği de yavruları olan tohumlarını güzel bi toprakta güzel kokular saçan sapsarı paril paril parlayan bir çiçek olması için özgür bırakıyor.Aslına bakarsanız aynı annemin beni bıraktığı gibi . Gerçi ergenlik çağına bu böyle anlaşılmıyor ama neyse
Bende artık rüzgara karşı koymaktan vazgeçtim onunla barış imzalayıp kendimi ona bıraktım.
Bazen direnmek yerine kendini hayatın akışına bırakmak gerekiyormuş onu öğrendim
