📖 SON ÇIKIŞ KAPISI
BÖLÜM 8 — DURAN ZAMAN
Kapının ardındaki yer, bir oda olmaktan çok uzaktı; çünkü Lara içeri adım attığı anda bunun okulun bir parçası olmadığını hissetmişti, sanki bu alan, okulun içine sonradan yerleştirilmiş değil de başından beri oradaymış ama herkesin görmemesi için saklanmıştı ve şimdi bir şekilde kendini göstermeye karar vermişti.
Hava ağırdı.
Ama tozlu değildi.
Soğuktu.
Ama üşütmüyordu.
Bu…
normal bir yer değildi.
Lara yavaşça bir adım attı.
Ayak sesi çıkmadı.
Bu, onu durdurdu.
Bir adım daha denedi.
Yine ses yoktu.
“Atlas…” diye fısıldadı.
Sesi bile değişmişti.
Sanki kelimeler havada kayboluyordu.
Atlas onun arkasından içeri girdi.
Kapı…
sessizce kapandı.
Bu sefer ses bile çıkmadı.
Zamanın Bozulduğu Yer
Lara etrafına baktı.
Ve o an fark etti.
Saat.
Duvara asılı eski bir saat vardı.
Ama…
akrep ve yelkovan hareket etmiyordu.
“Zaman durmuş…” dedi Lara.
Atlas başını salladı.
“Hayır.”
Kısa bir duraksama.
“Burada zaman hiç başlamamış.”
Bu cümle…
Lara’nın içini ürpertti.
Donmuş Anlar
Odanın içinde ilerledikçe, duvarlarda bir şeyler fark etmeye başladılar.
İlk başta gölge gibi görünüyordu.
Ama değildi.
İnsan silüetleri.
Duvarlara işlenmiş gibiydiler.
Sanki biri orada durmuş…
ve o an sabitlenmişti.
Lara yaklaşmak istedi.
Ama durdu.
“Bunlar… ne?”
Atlas gözlerini kısmıştı.
“Bilmiyorum.”
Ama bu doğru değildi.
Lara bunu anladı.
Geçmişin İzleri
Bir silüetin önünde durdu.
Diğerlerinden farklıydı.
Daha netti.
Sanki biri…
kaçmaya çalışırken durmuştu.
Lara’nın kalbi hızlandı.
“Elini uzatmış…”
diye fısıldadı.
Ve o an fark etti.
Silüetin parmakları…
kapıya doğru uzanıyordu.
Lara yutkundu.
“Bunlar… buraya girenler mi?”
Atlas cevap vermedi.
Ama bu sessizlik…
yeterince açıktı.
Yakınlaşma
Lara istemsizce Atlas’a yaklaştı.
Bu sefer bilinçliydi.
“Buradan çıkamazsak…” dedi.
Cümleyi tamamlayamadı.
Atlas ona baktı.
Gözlerinde ilk defa gerçek bir korku vardı.
Ama bunun altında başka bir şey daha vardı.
Karar.
“Çıkacağız,” dedi.
Lara başını salladı.
“Nasıl bu kadar eminsin?”
Atlas kısa bir an sustu.
Sonra çok yavaş konuştu:
“Çünkü daha önce buradaydım.”
Şok
Lara dondu.
“Ne?”
Atlas gözlerini kaçırmadı.
“Hatırlamıyordum…”
Kısa bir duraksama.
“…ama şimdi hatırlıyorum.”
Lara’nın kalbi hızlandı.
“Atlas… sen kimsin?”
Atlas cevap vermedi.
Ama bakışları değişmişti.
Son
Tam o anda…
duvardaki silüetlerden biri…
hafifçe titredi.
Lara nefesini tuttu.
“Atlas…”
Silüet…
yerinden oynadı.
Ve ilk defa…
odanın içinde bir ses duyuldu.
Çok zayıf.
Ama net.
“Gitmeyin…”
Lara’nın kalbi duracak gibi oldu.
Atlas bir adım öne geçti.
Ve çok düşük bir sesle fısıldadı:
“Geç kaldık.”