📖 SON ÇIKIŞ KAPISI
BÖLÜM 2 — KAPANAN SINIF
Okulun kapandığını fark eden ilk şey Lara değildi.
Ama fark eden herkes…
bir şeylerin değiştiğini hissetmişti.
Koridorlarda dolaşan öğrenciler bir anda yavaşladı, bazıları olduğu yerde donup kaldı, bazıları ise panikle kapılara yöneldi, kapıları açmaya çalıştı ama ne kadar zorlasalar da hiçbir kapı yerinden kıpırdamıyordu ve bu durum hızla bir paniğe dönüşürken, sesler yükselmeye başladı.
Bağırışlar.
Kapı çarpma sesleri.
Koşuşturmalar.
Ama Lara…
hareket etmiyordu.
Sadece izliyordu.
Ve bu, onu diğerlerinden daha fazla korkutuyordu.
“Buradan çıkmamız lazım.”
Ses.
Lara irkildi.
Atlas.
Yanına fark ettirmeden gelmişti.
Lara başını ona çevirdi.
“Ne demek çıkmamız lazım? Az önce ‘çıkamayız’ demedin mi?”
Atlas gözlerini Lara’dan ayırmadan konuştu.
“Eğer kalırsak… daha kötü şeyler olur.”
Lara kaşlarını çattı.
“Ne gibi?”
Atlas bir an sustu.
Sanki söylemesi gereken şeyden emin değilmiş gibi.
Sonra çok yavaş konuştu:
“Okul… kapandıktan sonra içeride kalanlar… ya değişir… ya da kaybolur.”
Bu cümle Lara’nın içine işledi.
“Kaybolmak” kelimesi, odanın içindeki havayı bile değiştirmişti.
İlk Çatlak
Tam o anda…
uzaktan bir çığlık duyuldu.
Ama bu çığlık kısa sürdü.
Birden kesildi.
Sanki biri… susturulmuş gibiydi.
Lara dondu.
“Duydun mu?”
Atlas başını salladı.
“Evet.”
Ve o an Lara fark etti…
Atlas’ın yüzü değişmişti.
Sakinliği yerini bir gerginliğe bırakmıştı.
Bu, ilk defa onun kontrolü kaybettiğini gösteriyordu.
Lara yavaşça çığlığın geldiği yöne baktı.
Koridorun sonundaki sınıfın kapısı… yarı açıktı.
İçeriden hafif bir ışık sızıyordu.
Ama bu ışık… normal değildi.
Titrek.
Sarsıntılı.
Ve rahatsız edici.
Kapı
Lara istemsizce birkaç adım attı.
Atlas hemen kolundan tuttu.
“Gitme.”
Lara durdu.
Kalbi hızlanmıştı.
“Orada biri var.”
Atlas gözlerini kapıya dikti.
“Olabilir.”
“Ne demek olabilir?”
Atlas yavaşça nefes aldı.
“Bazen… ‘biri’ sandığın şey… artık biri değildir.”
Lara’nın içi ürperdi.
Ama yine de kapıya doğru bir adım daha attı.
Atlas elini çekmedi.
Ama durdurmadı da.
Sadece izledi.
Lara kapıya yaklaştı.
Elini uzattı.
Kapının koluna dokundu.
Soğuktu.
Normalden daha soğuk.
Yavaşça kapıyı itti.
İçeride
Kapı açıldı.
Sınıfın içi yarı karanlıktı.
Masalar dağınıktı.
Sandalyeler devrilmişti.
Tahta üzerinde silinmemiş yazılar vardı.
Ama Lara’nın dikkatini çeken şey…
yerde duran şeydi.
Bir çanta.
Ama bu çanta… açıktı.
İçinden kitaplar dökülmüştü.
Ve yerde…
bir şey daha vardı.
Lara nefesini tuttu.
Geri adım atmak istedi.
Ama gözlerini ayıramadı.
Çünkü yerdeki şey…
çok tanıdıktı.
Atlas arkasından konuştu:
“Görmen gerektiğini düşünüyordum.”
Lara yutkundu.
“Bu… kim?”
Atlas cevap vermedi.
Sadece… sessizce odaya baktı.
Ve o an Lara şunu anladı:
Bu okulda… kaybolanlar vardı.
Ve artık…
ilk iz bulunmuştu.
Son
Lara geri çekildi.
Kalbi deli gibi atıyordu.
“Bu… gerçek mi?”
Atlas gözlerini ona çevirdi.
Ve ilk defa… tamamen ciddi bir sesle konuştu:
“Artık burası bir okul değil.”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra ekledi:
“Burası bir çıkış testi.”