Her evde ufak tefek kavgalar olur bazen ufak tefek olmaktan çıksada. Bizim kavgaların sebebi ise bendim yada Edwin.Kendisi abim olmakta.Genelde sorun benden doğuyordu ama bu pek önemli değil.Şuan yaşanan kavgamızın sebebi ise sınıfta kalmamdı.Ev şuan yangın yeriydi ama bu abimi zerra kadar ilgilendirmediği için içerde bilgisayar oyunu oynamaya devam ediyordu.Bense yediğim azarın altında boğulmak üzereydim.Kimse sormuyodu niye böyle oldu diye sadece sonuca odaklı davranılıyordu.Onların gözünde okumaz bu dedikleri kız.Aman ne güzel.
“Edna” annemin tekrar ismimi bağırışıyla düşüncelerimden uzaklaştım.”İyi bi cezayı hak ettin”
buda babamdan gelmişti tabiki.Cezadan başka bişey bilmiyen klasik bi adamdı işte.Kendisinin sorun çıkmadığı sürce ne abim nede ben umrunda değildik.Aynı ev içinde günlerce konuşmadığımız bile oldu.Annemle tartışırlar bağırış kopar eşyalar havalarda uçuşur ve biter.”Büyükannene gidiceksin yazıda orada geçirceksin konu tartışmaya kapalı”
Ciddi olmadıklarını umuyordum. Gerçekten ciddi olamazlar.Babaannem ülkenin diğer ucunda yazlık bi kasabada yaşıyordu.”Baba saçmalamayın isterseniz benim burda arkadaşlarım var ve ben yazımı onlarla birlikte geçirmek istiyorum” diye çıkıştım.Lafımı hiç bi zaman esirgemezdim.”Edna sus ve Odana git” dedi annemde.Sesli bir şekilde yerimden fırladım ve abimle beraber kaldığımız odama gittim.Kapıyı sertçe kapadığım için arkamdan bağırışlarını duymuştum.Odaya girdiğim gibi abim kulaklığını çıkardı.
”Bu sefer ben bile seni kurtaramam Bücür” kendisi 19 yaşında ve üniversiteye gidiyordu ne kadar gıcıklıkları olsada onunlayken eğlendiğim net bişeydi.
Yatağıma uzanıp tavanı izlemeye başladım.”Tavanı izleyerek mi sorunlarına çözüm buluyosun kardeşim”
gözlerimi devirdim. “Sağol ya çok yardımcı oldun” dedim bıkkın bi sesle. İçerden babamın bağırışını duydum “Bavulunu topla yarın uçağın var” beni delirtmek için ellerinden geleni yapıyolardı.Sinir krizinin eşiğindeydim doğrusu.Abim bunu fark etmiş olucakki “Sakin kalmaya çalış.Bi kaç hafta dayan sadece güzelim ben halledicem” en azından evin içinde biri arkamdaydı.”Teşekkür ederim” dedim ve gözlerimi kapatıp yatakta uzanmaya devam ettim.
Gözlerimi açtığımda hava kararmıştı abim yatağında uyuyordu.Çalışma masasının üzerindeki telefonumu alıp saate baktım.03.39 saat gecenin bi yarısı olmuştu.Düzenli bi uyku düzenim yoktu. Hiç uykusuz okula gittiğim günler bile oluyordu.Yatağın altındaki bavulumu çıkardım.Belki bu evden uzakta durmak iyi gelebilirdi. Kesin gelirdi. Dolabımdan yazlık her şeyimi çıkarıp bavula koydum bi kaç hırkada koymuştum. En son oraya gittiğimde 7 yaşındaydım ve hayal meyal hatırladığım arkadaşlarım vardı. Belki birileriyle tanışırım umuduyla biraz olsun hevesliydim ama yeni insanlara pek açık olduğum söylenemez. O zamanlar her yaz ordaydık. Babamın işleri yüzünden oldukça uzak biyere taşındığımız için bi daha gitmemiştim. Bazen büyükannem bize gelirdi. Çoçukların orda ne kadar eğlendiğini oyun oynadığını anlatırdı. Biz şehirde olduğumuz için doğru düzgün dısarı çıkamazdım bile. Onlara hep özenirdim.
Bavulumu kapadıktan sonra telefonumu elime aldım ve İnstagramda dolaşmaya başladım.Herşeyden çok çabuk sıkılırdım doğrusu.Telefonu tekrar kapatıp yeniden biraz uyumaya çalıştım.
”Edna!” annemin odaya gelip bağırmasıyla gözlerimi aralamıştım. Herkesin bi bağırma sorunu vardı evde.
”Kalk artık Uçağı kaçırcaksın” hala diretmelerine şaşkındım. Gerçektende gönderceklerdi. İstesem belki buna engel olabilirdim. Bağırıp çağıra bilirdim ama yapmadım. Biraz olsun kabullendim ve onlardan uzak olmanın iyi geleceğini düşündüm. Giyinip Bavulumu merdivenlerden indirdimdim. Daha doğrusu indirmeye çalıştım ama pek becebildiğim söylenemezdi. Abim ve babamla evden çıkıp arabaya doğru ilerledik. Arabada tek kelime bile konuşmamıştık sadece sessizce yolu izlemiştik.
Havaalanına geldiğimizde uçağa binmeden önce sadece abime sarıldım. “Benden gelicem yanına bücür” güldüm. “Gelme sen” dedim “Bizim bücür büyüdüde neler diyo.Gelcem 2-3 hafta sonra” yine güldüm ve bi daha sarıldık. “Tamam tamam. Seni seviyorum Edwin” “Abiye noldu” Cevap vermeden el salladım ve uçağa bineceğim yere doğru yürüdüm. Babam o sırada arabada bizi bekliyordu.Gelmeye bile gerek duymamıştı.Gelmesinide istemezdim zaten.
Uçağa bindim ve yolun tadını çıkarmaya baktım sadece. Yep yenibi yaz beni bekliyordu diye düşündüm. Gereksiz bi şekilde için kıpır kıpırdı. Her şey güzel olucak Edna dedim kendi kendime.