Gözlerimi açtığımda hastanedeydim.Ve herşey çok garipti.
Evren ile olan anılarım gelmişti aklıma gözümden bir damla yaş düştü.Doktor gelmişti.
"Işıltı hanım nasılsınız?"
"Çocuğum nasıl?"
"Işıltı hanım maalesef..."
"Sen ne diyorsun doktor! Ne diyorsunuz siz be! Benim çocuğum nerde her şey o Evren malı yüzünden!"
Ben bunları söylerken çok bağırmış olmalıyım ki herkes başıma toplanmıştı.
"Işıltı ne oluyor?"
"Meryem sus lütfen çocuğum yok benim" demiştim ağlamaklı bir ses tonuyla.
"Işıltı lütfen sakin olur musun?"
"Olamam her şey, bu bütün olanlar , çocuğumu kaybetmem Evren'in suçu..."
"Hayır Işıltı bu olanların Evren ile bir alakası yok!"
"Sen ne biliyorsun da konuşuyorsun Meryem!?"
"Evren yapmaz öyle bir şey!"
"Nerden biliyorsun!?"
"Ben Evren'e aşığım Işıltı!"
O an başımdan aşağı kaynar sular döküldü.Hiç birşey umrumda değildi.Benee yataktan kalktığım gibi Meryem'in saçına yapıştım.
"Işıltı hanım lütfen yapmayın!"
"Işıltı hadi sakinleş biraz!"
"Yeter bu kadar!" demişti biri ama bu kimdi?
"Herkes çıksın dışarı."
Herkes dışarı çıktıktan sonra kapşonlununu açtı ve yüzünü bana doğru döndü...
"Evren!?"
"Işıltı.Aşkım..."
"Git burdan Evren."
"Işıltı lütfen bir dinle..."
"Evren git dedim."
"Peki..."
Gitmişti her zaman yaptığı gibi...
EVREN ALDEMİR BUDUR💅