Dersin son dakikalarına girmiştik. Her ne kadar en sevdiğim derslerden biri olsa da sabahtan beri ders işlediğimiz için artık sabırsızlıkla hocanın dersi bitirmesini bekliyordum. Bugün öğleden sonra başka dersim ya da herhangi bir yardım etkinliğim olmadığı için uzun süre sonra ilk kez öğleden sonram tamamen boştu. Uzun süre sonra dinleneceğim bir günüm olacaktı yani. Normalde her boşluğumu yardım etkinlikleriyle doldurmaya çalıştığım için böyle bir günüm çoktandır olmamıştı. Neden bilmiyorum ama uzun zaman sonra bir günümü böyle boş bırakmak istemiştim.
Ben bir yandan not alırken en sonunda hoca dersi bitirdiğinde eşyalarımı topladım. Birkaç kişi çoktan hızla çıkmış, muhtemelen yemekhaneye doğru yönelmişti. Birkaç kişi ise hocanın yanındaydı. Ben de eşyalarımı topladıktan sonra ben de hocanın yanına gittim. Hocanın yanındaki arkadaşlarım beni görünce selam verip hocayı dinlemeye devam ettiler. Anladığım kadarıyla sınavla alakalı şeyler sormuşlardı ki hoca da şu anda sınavla alakalı şeylerden bahsediyordu.
Hocamın konuşması bitene kadar dinledikten sonra arkadaşlarımla yanından ayrıldım ve hep birlikte bir yandan sohbet ederek bir yandan yemekhaneye doğru ilerlemeye başladık. Kendimi hiçbir zaman temmuz ortasında derste olacak biri gibi görmediğim için şu an okulda olmak bana çok garip geliyordu ama arkadaşlarımın yanımda olması bu konuda içimi rahatlatmaya, kendimi daha normal hissetmeme yetiyordu.
Yemekhanenin kapısına geldiğimizde Glenn hızla yanımıza geldi. “Hey Emma, işin var mı? Bir şey konuşabilir miyiz?”
“Evet, tabii,” diyerek onu takip ettim. Arkadaşlarım yemekhaneye girerken biz yemekhanenin dışına doğru ilerledik. “Glenn? Ne oldu?”
“Pekâlâ bak, çıldırma ama hani sana zombiler falan diyordum ya?” deyip arkasını dönüp ellerimi tuttu.
“Evet?”
“Sanırım artık gerçek oluyorlar,” deyip gözlerimin içine baktı. Bakışları her ne kadar içimi eritse de konudan sapmamak için kendimi zorladım. İstemsizce güldükten sonra yeniden ona döndüm.
“Glenn,” dedikten sonra önce ‘benimle zaman geçirmek için böyle bahanelere ihtiyacın yok, bugün tüm günüm boş zaten ve hepsi senin.”
“Dalga geçmiyorum!”
“Hey, sakin ol.”
“Zombi kıyameti gerçekleşiyor diyorum. Birkaç video geldi bile.”
“Gerçek olduklarını nereden biliyorsun?”
“Bak sevgilim,” diyerek elleriyle yüzümü tuttu. “Lütfen,” sesindeki çaresizlik rahatlıkla anlaşılabiliyordu. “Lütfen bu konuda bana güven tamam mı? Benim ormandaki evimi hatırlıyorsun değil mi? Lütfen oraya git olur mu? Ben de geleceğim.”
Bir şey demeden onu öptüm. “Pekâlâ, ormandaki evine gidecceğim,” diyerek gülümsedim. “Ama önce evime uğrayıp kıyafetlerimi ve Luna’yı alacağım. Sen de çok gecikme, olur mu?”
“Acele et. Evdeki her şeyini al ve hızlıca git,” dedikten sonra ben başka bir şey diyemeden arkasını dönüp koşmaya başladı. Ben de bunun üzerine derin bir nefes verip telefonumla yemekhanedeki arkadaşlarıma mesaj atıp onlara Glennle planımızın olduğunu ve bu yüzden yemekte onlara eşlik edemeyeceğimi söyledim ve evime doğru kısa bir yürüyüş yaptım. Evim okula yakın olduğu için yürüyerek hızlı bir şekilde gidip gelebiliyordum bu yüzden arabam evimin otoparkında duruyordu…
Eve çıkıp hızlıca Luna’yı sevdikten sonra tuvalete girdim. Tuvalette telefonuma bakınca Glenn’in dediklerinin doğru olduğunu gördüm. Videoları bana gönderip eve vardığımda güvenlik sistemini açmamı söylemişti. Videoları izleyip dehşete kapılınca hemen odama gidip eşyalarımı vakumlu poşetlere koydum. Her ne kadar acele etmem gerekiyor olsa da kıyafetlerimi bırakmak istemediğim için bütün kıyafetlerimi vakumlayıp valizlerime koyup hızla arabama indim ve valizleri arabaya atıp eve geri çıktım. Luna’yı ve birkaç küçük eşyayı daha yanıma alıp arabama döndüm ve hızla orman evine doğru sürmeye başladım.
Yola çıkmadan önce Glenn’in bana ilettiği videoları bütün arkadaşlarıma gönderip toplu mesajla herkesin dikkat etmesini ve kendini güvene almasını da söylemiştim ama çoğu “Glenn’in kıyamet senaryolarından biri daha, bunun gerçek olduğuna inanmıyorsun değil mi?” tarzında cevaplar verip beni ciddiye almadı. Ciddiye alan birkaç kişi vardı elbette ama ne yaptıklarına dair hiçbir fikrim yoktu…