Kontrol odası, binanın en arka kısmında, kalın camlarla ayrılmış, dışarıdan bakıldığında neredeyse bir akvaryumu andıran bir yerdi. İçeride sürekli çalışan ekranlar, kablolar, yarı sökülmüş animatronik parçaları ve kod satırlarının aktığı üç büyük monitör vardı. Bu odada çalışan kişi ise Dylan Daphne’ydi. Animatroniklerin hareketlerini test eden, davranışlarını düzenleyen ve gerektiğinde onları tamamen devre dışı bırakan kodları yazan kişi oydu.
Ekipte her şey oldukça düzenliydi. Öğlenleri birlikte yemek yenir, yeni projeler topluca tartışılır, görevler paylaştırılırdı. Dylan ise bu rutinin dışında kalıyordu. Çoğu zaman kontrol odasından çıkmaz, yemek saatlerini kaçırır, geceleri mesaiye kalırdı. Başlangıçta bu duruma alışması zor olmuştu. İnsanlarla konuşmakta zorlanıyor, isimleri bile aklında tutamıyordu. Hatta Arzhel’ın adını öğrenmesi bir buçuk ay sürmüştü.
Bu süreçte ona en çok yardımcı olan kişi Ethan olmuştu. Ethan, Dylan’ın en yakın arkadaşıydı. Ayrı üniversitelerde okumuşlardı ama tesadüf eseri aynı iş yerine girmişlerdi. Ethan, Dylan’ı zorla yemekhaneye götürür, insanlarla tanıştırır, iş dışında da konuşmasını sağlardı. Dylan hâlâ çoğu zaman yalnız çalışmayı tercih etse de, Ethan sayesinde ortama biraz olsun alışmıştı.
Ethan, Daphne’nin çocukluk arkadaşı, üniversitede yolları ayrılmıştı ama ne şans ise çalışma yerlerini aynı tutturmayı başardılar. Ethan daha sosyal bir hayat yaşarken Daphne her zaman içe dönük olmayı tercih etmişti, ama Ethan yinede Daphne’yi unutmaz, onun yerini farklı tutardı.
Daphne birçok zaman gece mesaisine kalır, gecenin sessizliğini dinlerdi, bir süre sonra buda bozuldu tabii ki. Syvaris’de gece mesaisine kalmaya başladı, Syvaris ara sıra Daphne’ye sorular sorar, sohbet açmaya çalışırdı. Daphne kısa cevaplar vererek geçiştirirdi, ama bir gece o sessizliği bozdu.
Daphne: “Neden gece mesaisine kalmaya başladın? Maaşın yetmiyor mu?”
Syvaris: “Buda nereden çıktı Daph? Maaşım fazlasıyla yetiyor bana.” Syvaris bu soruyu komik bulmuştu, hafif bir kıkırdama çıkarttı.
Daphne: “O zaman neden fazladan mesai yapıyorsun? Boşuna kendini yormuyor musun?”
Syvaris: “Sabah olan işlerimi geceleri halletmeye karar verdim. Tıpkı senin gibi.”
Daphne: “Bu yaptığım kötü bir şey mi? Neden böyle dedin şimdi?”
Syvaris: “Hayır tabi ki, tam tersine, zekice. Biliyorsun.. sen kod yazıyorsun bende animatronikler ile uğraşıyorum, anlarsın, yorucu bir tık.”
Daphne: “Tek başıma kod yazmak gerçekten çok yorucu, saatlerce ekran başında olmaktan artık gözlerim ağrıyor, ikinci bir programcı alamaz mısınız?”
Syvaris: “Neden böyle bir şey istiyorsun, Daphne? Tek başına daha iyi değil misin?”
Daphne: “Sana gerekçemi söyledim Syvaris, William ile muhatap olabilen nadir kişilerdensin.”
Syvaris: “İltifatın için çok teşekkür ederim Daphne, ama hayır. Asla alınmayacak” Bunu demesiyle işini bırakıp Daphne’ye dönmesi bir olur.
Daphne: “Neden şimdi sen buna karar veriyorsun ki? Sana düşmüş bir şey değil.” O da Syvaris’e bakar, aralarındaki gerginlik büyüyordur.
Syvaris: “Senin iyiliğini düşünüyorum Daphne, bana güvenmiyor musun?”
Daphne: “Güvenmiyorum Syvaris, kaybolan çocuk vakalarından sonra Ethan hariç kimseye güvenim tam yok.”
Syvaris: “Bazenleri en güvendiğin insanlar arkandan bıçaklar Daphne.”
Daphne: “Hayat tavsiyeleri dinleyecek yaşı geçtim Syvaris, bu mekanda işten çıkmayı bile düşündüm.”
Syvaris aniden Daphne’nin üstüne yürür. “Ne dedin sen? “İşten çıkmak mı? Aklını mı kaçırdın sen?”
Daphne: “Neden bu kadar büyük bir tepki verdin? En doğal hakkım bu, hem bu seni ilgilendirmez.”
Syvaris: “Tanrım, tam bir baş belasısın, eyaletteki en yüksek maaşlı işlerin birinde çalışıyorsun ve hala memnun değil misin? Ne bencilsin.”
Daphne: “İnsanların özel durumu seni ilgilendirmez, benim kendime göre sebeplerim var.”
Syvaris: “Kendi sebeplerinin olması şirketten çıkabileceğin anlamına gelmez.”
Daphne: “İşçi hakları var, Syvaris. 19. Yüzyılda yaşıyoruz.”
Syvaris: “Kendi mazeretlerinin olması şirketten çıkabileceğin anlamına gelmez, işçi haklarının da bir sınırı vardır.”
Daphne daha fazla tartışmadan sohbeti orada keser. Syvaris bir nebzede haklı, kendi sebeplerinin olması çıkabileceği anlamına gelmiyor maalesef. Bu koca mekanın büyük bir sorumluluğun altında olacaktı.
Dijital saatin kırmızı ışıkları 06:00'ı gösterdi. Koridorun sonundaki o ağır metalik gıcırtı nihayet kesilmiş, havalandırma kanallarındaki hırıltılı nefes yerini tekinsiz bir sessizliğe bırakmıştı.
“Şimdilik güvendesin. Kabus uyku moduna geçti, av sona erdi.
Yeni bir gün başlıyor... En azından güneş batana kadar.”