Yağmur, şehrin üzerine usulca düşüyordu. Sokak lambalarının sarı ışıkları, ıslak kaldırımlarda uzun ve titrek yansımalar bırakıyordu. İnsanlar aceleyle evlerine yetişmeye çalışırken, kaldırımın kenarında tek başına yürüyen genç kızın umurunda değildi. Kulaklığındaki müzik dış dünyayı susturuyor, sadece kendi düşüncelerini bırakıyordu.
Adı Lina’ydı.
Üniversiteye başlamasına yalnızca birkaç hafta kalmıştı. Yeni bir şehir, yeni insanlar… Belki de yeni bir hayat.
Telefonunun ekranına baktı.
Annesi:“Geç kalma.”
İç çekti.
“Her gün aynı cümle…” diye mırıldandı.
Tam telefonu cebine koyacakken biri omzuna çarptı.
Kitapları yere dağıldı.
“Harika…” dedi Lina gözlerini kapatarak. “Tam da eksikti.”
Yere eğildiği sırada başka bir el de kitaplara uzandı.
“Sanırım suçlu benim.”
Lina başını kaldırdı.
Karşısındaki çocuk uzun boyluydu, siyah saçları yağmurla hafifçe ıslanmıştı. Üzerindeki koyu mont ona daha da gizemli bir hava veriyordu. Gözleri ise beklenmedik derecede açık ve dikkat çekiciydi.
“Özür dilerim.” dedi çocuk, sesi yağmurun içinde bile netti.
Lina kitabını alırken omuz silkti.
“Önemli değil.”
“Gerçekten… çok özür dilerim.”
“İkinci kez söylemen, ilkini daha anlamlı yapmıyor.”
Çocuk hafifçe güldü.
“Acımasızsın.”
“Sadece üşüyorum.”
“Bunu anlıyorum… ama yine de biraz sert.”
İkisi birkaç saniye sustu.
Çocuk son kitabı uzattı.
“Bunu da düşürmüştün.”
“Teşekkür ederim.”
“Ben Aras.”
“Lina.”
“Tanıştığımıza sevindim.”
“Ben henüz karar vermedim.”
Aras’ın dudaklarında istemsiz bir gülümseme belirdi.
“Genelde insanlar bunu daha geç söyler.”
“Genelde insanlar bana çarpmaz.”
“Doğru… bu benim hatam.”
Aralarındaki sessizlik bu kez garip değildi. Aksine, sanki yağmur bile biraz yavaşlamıştı.
Aras gökyüzüne baktı.
“İstersen seni durağa kadar bırakabilirim.”
Lina ona kısa bir bakış attı.
“Yabancılarla yürümem.”
“Beş dakikadır konuşuyoruz.”
“Bu seni tanıdığım anlamına gelmiyor.”
“Peki ya aynı yöne gidiyorsak?”
“Tesadüf.”
“Ya tekrar karşılaşırsak?”
“O zaman… bu biraz fazla olur.”
Aras hafifçe güldü.
“Bunu duymak hoşuma gitti.”
“Nesi hoşuna gitti?”
“Beni tamamen reddetmedin.”
Lina istemsizce dudaklarını ısırdı.
“Bunu fazla yorumlama.”
“Zor.”
“Geç kaldım.”
“Neye?”
“Bu konuşmayı bitirmeye.”
Aras’ın sesi bu kez biraz daha yumuşaktı.
“Keşke biraz daha kalsan.”
Lina bir an durdu.
“Yağmur durmayacak.”
“Ben de durmasını istemiyorum.”
Bu cümle Lina’yı kısa bir an susturdu.
“Romantik konuşmayı nereden öğrendin?”
“Hiçbir yerden.”
“İnanmıyorum.”
“İnanmak zorunda değilsin.”
Bir an göz göze geldiler.
Yağmur ikisinin arasında ince bir perde gibi akıyordu.
“İstersen seni gerçekten durağa kadar bırakabilirim,” dedi Aras daha sakin bir sesle. “Sadece… yanında yürümek için.”
Lina’nın ifadesi yumuşadı.
“Bu daha az tehlikeli bir teklif gibi.”
“Öyle.”
“Yine de yabancısın.”
“Şimdilik.”
Lina bu kelimeye takıldı ama cevap vermedi.
Otobüs durağı görünmeye başlamıştı.
Tam o sırada bir otobüs yanaştı.
Kapılar açıldı.
Lina adımını atarken Aras seslendi.
“Bir şey sorabilir miyim?”
Lina döndü.
“Ne?”
“Sence… tekrar karşılaşmamız mümkün mü?”
Lina kısa bir an sustu.
“Bu şehir büyük.”
“Bu bir cevap değil.”
“Belki de değildir.”
Aras’ın sesi daha yumuşaktı.
“Ben yine de karşılaşacağımıza inanıyorum.”
“Neye dayanarak?”
“Bilmiyorum… sadece seninle konuşmak kolay geldi.”
Lina’nın bakışları bir an yumuşadı.
“Bu bir sebep sayılmaz.”
“Benim için sayılır.”
Otobüs kapısı uyarı sesi çıkardı.
Lina içeri adım attı.
Kapılar kapanırken Aras kaldırımda duruyordu.
“Görüşürüz Lina,” dedi.
Sesi yağmurun içinden bile sıcak geliyordu.
Lina camdan dışarı baktı.
Bir an tereddüt etti.
Sonra çok küçük, neredeyse kendine bile itiraf etmediği bir gülümsemeyle elini kaldırdı.
Otobüs uzaklaşırken ikisi de birbirinin adını zihninde tekrar etti.
Ve ikisi de bunun sıradan bir karşılaşma olduğunu sandı.
Oysa bilmedikleri bir şey vardı.
Bu, hayatlarının en önemli hikâyesinin ilk sayfasıydı…