O sabah güneş doğmadı.Belki doğdu ama benim tarafıma uğramadı.Sokak aynıydı,ama ben artık aynı çocuk değildim.
Annemin sustuğu yerde ben konuşmayı unuttum.Benim için zaman o gecede dondu. Ama içimde bir şey,öfke denen şey,sesiz sesiz büyümeye başladı.
Artık bir hayalim yoktu.Sadece bir hedefim vardı."Onlar gibi olmak ama daha acımasız olmak"
Geceleri uyumadım.Uykusuzluğun insanı nasıl değiştirdiğni o zaman öğrendim.Gözatlarım morardı,ellerim titredi,ama içim hayla sıcaktı.Sokakta kalmanın avantajı vardı:Herkesin görmediğni görürsün,kim kiminle konuşuyor,kim ne kaçırıyor,kim kimin korkusundan susuyor...Ben izledim.Haftalarca,aylarca...o gece ailemi öldüren kişiyi bulana kadar sustum...
Devam edecek...