Her sokak nerdeyse aynıdır. Elinde alkol eksik olmayan ayyaşlar, saldırgan aç köpekler, insanlardan çok çekmiş kediler ve bunlardan daha fazlaları
Yine aynı ilerleyen bir akşamdı. Ağacın dibinde bir ayyaş alkolünü yudumluyordu. Çoğu çocuk evine gitmişti. Evsizler ise banklara yatıyordu. Bazılarını ismini kimse bilmiyordu. Öldüklerinde onları hatırlıyan sadece eskimiş duvar ve banklardı.
Peki ben kimdim? Çok önemli biri değildim. Sesizce uyumaya çalışan küçük bir kediydim. Yıpranmış yerler ve doğa benim evimdi. Biraz yemek ve su yeterdi yaşamam için. Belki mutluydum belki de derdim çoktu umursanan kişi ben değildim.
Arada beni severlerdi arada ise kovarlardı. Bazıları ise beni doyururlardı. Bir kap su bile mutlu ederdi beni. Zaten nerde yaşıyordum ki eski bir sokak.
Sonunda uyku kapımı çalmıştı ve uyuya kalmıştım.
Dualarım tutmuştu ve sabaha uyanabilmiştim. Sokakta oyun oynıyan çocukların gürültüsünü duyuyordum.
Yaşlı kadınlar da dışraı çıkmış muhtemel yine mahalleyi çekiştiriyorlardı. Seslerini biraz duyabiliyordum. "Ayça kocasıyla boşanmış duydunuz mu?" Diyordu bir kadın. Diğerleri şok olmuş gibi bakıyordu. Birisi de "kız onlar çok iyi anlaşıyordu. Neden ayrılmışlar?" Diye sordu. Dedikoduyu açan kadın "nedenini bilmiyorum ama herşey göründüğü gibi değilmiş. Dışar da gülerken içerde bağırıyorlarmış. Onların dedikodusunu dinlemek yerine bir ağacın dibine gittim.
Yaz sıcağından biraz kurtulmuştum.