Zamanın durduğunu hissettiğiniz anlar vardır; her şeyin anlamını yitirdiği, geriye sadece göğsünüzü sıkıştıran o keskin hissin kaldığı anlar. Benim için o an, onun gözleriyle ilk karşılaştığım andı.
Salonun loş ışığında, kalabalığın gürültüsü zihnimde uğuldayan bir sessizliğe dönüşürken sadece ona odaklanmıştım. Adımları kararlı, bakışları ise bir o kadar soğuktu. Yıllarca içimde büyüttüğüm, her gece beni uyanık tutan o tanıdık öfke, onun varlığıyla yeniden alevlendi. Karşımda duruyordu; hayatımı altüst eden, geçmişimin en karanlık gölgesi.
Aramızdaki mesafe kapandıkça, havadaki gerilim adeta elle tutulur bir hal aldı. Dudaklarında beliren o hafif, meydan okuyan gülümseme, içimdeki nefreti daha da perçinledi.
"Tekrar karşılaşacağımızı biliyordum," dedi sesi, hafızamdaki o derin yaranın üzerini çizer gibi pürüzsüz ve tehditkardı.
Gözlerimi bir an bile kırpmadan tam karşısında durdum. Kalbim hızla çarpıyordu ama bu korkudan değil, ona karşı duyduğum o dizginlenemez öfkeden kaynaklanıyordu. "Bu bir karşılaşma değil," dedim sesimin titrememesine özen göstererek. "Bu, yarım kalan bir hesabın başlangıcı."
Gülümsemesi genişledi, ancak gözlerindeki o karanlık ve gizemli parıltı kaybolmadı. Aramızda başlayan bu savaşın, ikimizi de yakıp kavuracak bir yangına dönüşeceğinden henüz ikimizin de haberi yoktu. Nefret, ruhumuza o kadar derinden işlemişti ki, bizi birbirimize kördüğüm gibi bağlayan şeyin aslında tam olarak bu olduğunu ikimiz de göremiyoKarşımda dikilen bu adam, adının fısıldandığı her yerde arkasında enkaz bırakan Ethan'dan başkası değildi. Gözlerindeki o amansız meydan okuma, yıllar önce hayatımdan çaldığı her şeyin somut bir kanıtı gibiydi.
"Hesaplar," dedi Ethan, sesindeki alaycı tınıyı gizleme gereği duymadan bana doğru bir adım daha atarak. "Her zaman tek taraflı kapatılamayacak kadar karmaşıktır, Aria."
Adımı onun dudaklarından duymak, damarlarımdaki kanı dondurmaya yetti. Ama ona bu zayıflığı göstermeyecektim. Aramızdaki o aşılmaz duvarı korumak için çenemi dikleştirdim. Burası ikimiz için de bir savaş alanıydı ve geri adım atan ilk kişi, bu savaşı tamamen kaybedecekti.
"Senin karmaşık dediğin şeyler benim için son derece net," dedim, sesimdeki buz gibi kararlılıkla. "Zamanı geldiğinde, kaybettiğim her şeyi senden tek tek geri alacağım."
Ethan hafifçe öne doğru eğildi. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, gözlerindeki o karanlık girdabın derinliklerini, nefretin hemen ardında gizlenen o tuhaf, tanımlanamaz yoğunluğu görebiliyordum. "Dene bakalım," diye fısıldadı. "Ama dikkat et Aria, intikam ateşiyle oynarken kendini yakma."
Arkasını dönüp kalabalığın arasında kaybolurken, arkasında bıraktığı tek şey sadece öfke değildi. İçimde, adını koyamadığım ve kendime itiraf etmekten korktuğum o tehlikeli bağın ilk tohumları çoktan ekilmişti.rduk.