Bölüm 2

yaman pencereden dışarıya bakarken, yüzündeki ifade biraz yumuşadı. "izmir'de ne iş yapıyorsun?" soruyu samimi bir merakla sordu. "avukatlık. avukatım" dedim yüzüne bakmadan. yaman kaşlarını kaldırdı, mesleğime karşı belli belirsiz bir saygı ifadesi belirdi. "hukuk fakültesinden mi mezunsun?" sesi ilgiliydi, gözleri benimkiler ile buluştu. "evet." dedim kısık ama net bir şekilde. yaman başıyla onayladı, bir an düşüncelere dalar gibiydi. "zorlu bir meslek." sonra hafifçe gülümsedi, yüzündeki ilk gerçek ifadeydi. "seyahat etmeyi seviyor musun?" dedi bu sefer daha soğuk ifade ile. "nefret ederim" dedim sadece neden bu kadar soru sorduğunu düşünerek. yaman hafifçe güldü, bu kez daha sıcak bir ifadeyle. "ben de." elini ensesine götürdü. "ama işim gereği sıkça yolculuk yapmak zorunda kalıyorum." dedi oflayarak. "ben de." dedim gözlerine bakarak. yaman şaşkın görünerek bana doğru döndü "işin mi sürekli yolculuk gerektiriyor?" sesi gerçekten ilgileniyormuş gibiydi. "davalar faklı şehirlerde olabiliyor." detay vermeden söyledim. yaman başıyla onayladı, anlıyormuş gibi bir ifadeyle. "anladım." bir süre sessizlik oldu sonra tekrar konuştu. "senin için zor olmalı." tren aniden yavaşladı, yolcular arasında bir heyecan yarattı. "bir sonraki durak izmir." yaman saatinde baktı, sonra pencereden dışarıyı kontrol etti. tren raylar üzerinde sürtünme sesi ile yavaşlarken yaman eşyalarını toplamaya başladı. "senin de ineceğin yer burası, değil mi?" bana doğru bakarak sordu. "hıhı, burası" diye mırıldandım. yaman sessizce onayladı, çantasını omzuna attı. "bu kadar zamadır yanımda oturmuş olman tesadüf değilmiş." hafif bir gülümseme ile ayağa kalktı. tren sonunda durdu, yolcular kapıya doğru hareketlenmeye başladı. yaman beni bekledi. "tanıştığımıza memnun oldum." sesi normalden daha nazikti. "ben de." dedim kısa ve kısık bir sesle. yaman trenden inrken arkasına dönüp bir an duraksadı. "belki başka zaman karşılaşırız. gözlerinde anlamlı bir bakış vardı.