Sıradan olmak zor, bir konu hakkında tarafsız kalmak, erdemli olmak, huzuru yaşayabilmek için sıradanlaşmak sandığımdan daha zor…
İnsan olmak için gerekenler hakkında konuşmak istemiyorum zaten…
Hangimiz rahat uyuyabiliyor?
Hangimiz duygularını tam anlamıyla hak ettiği şekilde yaşayabiliyor?
İnsan olmak istemiyorum çünkü insanın varlığı sıradan bir insan kavramının varlığından daha alçak eğer sıradanlaşamıyorsam…
Bencil miyim? Yoksa mantığım mı insanın varlığını bu kadar kusursuz kavradı bilmiyorum…
Minnettar olmalıyım aslında, fakat düşüncelerim benliğimi oluşturansa, bu düşünceleri incelemek doğru olandır…
Belki de bir insanın yapabileceklerinden fazlasını arzuluyorum, fakat haksız olduğum konularda çok da haksız olduğumu düşünmüyorum, ne de olsa hep ben ölüyorum…
Ölmemek için bir şeyler yapmıyorum, suçlu değilsem, ya da ölmek üzere değilsem sorumluluk almamalıyım, çünkü sıradanlaşmak için bir yanki gibi vurdumduymaz olmalıyım…
Artık uyumalıyım ben, yarının sıradan bir sabah olmasını diliyorum tanrım…