Sonunda yıllık iznime çıkmıştım. Yorucu bir yılı geride bıraktım ve birazcıkta dinlenmeyi haketmiştim..
Gideceğim yer bir köyde. Köy dediğim az nüfuslu, sakin bir yer. 2 gün sonra oraya hareket edeceğim. Heyecanlıyım çünkü ilk kez kendi başıma tatile çıkıcam. Çok güzel geçicek eminim....
Bavulumu hazırlamış arabamın bagajına yerleştiriyordum. Herşey tamamdı. Şimdi sırada dinlenmenin vakti gelmişti. 4 saatlik yorucu bir yolun ardından köye varıcaktım..
Vardığımda köy oldukça sakindi. Hiç hareket yoktu. Gündüz vakti olmasına rağmen.. Gündüz böyleyse gece nasıldır bilmiyorum.
Fazla oyalanmadan etrafı temizlemeye koyuldum ama ondan önce yemek yemem lazımdı. Televizyonu açarak yemek istedim fakat açılmadı. 2-3 sefer denememe rağmen sonuç nafileydi. Fazla takmadım sonuçta izlemeden de yemeğimi yiyebilirdim değil mi?
Temizliği de bitirmiştim. Yorucu geçen 3 saatin ardından yatağa uzanmışım ki kapı çaldı. İçimden hoşgeldin demek için geldiler sanırım diye geçirdim ama köye girdiğimi gören olmamıştı. Fazla oyalanmadan kapıya gidip delikten baktım ancak kimse yoktu. Yanlış duydum sanırım diye düşünüp tam geri dönüyordum ki bir daha tıklandı.. Baktığımda yine kimse yoktu.. Yanlış duydum desem 2 defa art arta duymam değil mi? Kapıyı açıp bakmak istiyordum. Ve yaptım. İşte o gün hayatımın en kötü kararını vermiştim...
THE END