Şizofren
Bir pazar sabahıydı hava yağmurluydu ve ben öğleye kadar yatmayı düşünüyordum artık hiç birşey eskisi gibi değildi ailemi geçen yıl bir trafik kazasında kaybetmiştim bir yıl geçmesine rağmen halen toparlayamamıştım henüz sabah olmasına rağmen hava oldukça sisli ve karaydı bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyordu tek başıma yaşıyordum evin tüm yükü benim omuzlarımdaydı yerimden kalktım dp hissediyordum bi kahve içmeye karar verdim montumu giydim ve dışarı çıktım kapının üstünde asılı duran şemsiye ye bakıp omuz silktim birazcık ıslanmanın zararı olmazdı merdivenden indim ve kapının yanında duran bisiklet ime kaydı gözüm haftalardır orda duruyordu ani bi kararla bisiklete bindim ama yerler çok kaygandı yağmur halen yağıyordu umursamadım ve mahalleden aşşağı doğru inmeye başladım yokuş aşşağı olduğundan oldukça hızlanmıştım ve bisikletimin tekeri kaymaya başladı dengede zor duruyordum mahallenin en yokuş kısmına geldiğimde telaşlanmaya başladım frene basıyordum ama durmuyordu yola baktım pek araba geçmiyordu o yolu geçerse m sorun olmazdı sonrasında bisiklet yavaşlardı zaten hızla ilerliyordum tam o sırada karşıma 3 4 yaşlarında bir kız çocuğu çıktı ve daha ne olduğunu bile anlamadan sert bir şekilde çocuğa çarptım çocuk yere düştü bisiklet de çocuğa takılınca yüz üstü yere düştüm burnum kanamaya başladı kalkıp çocuğa baktım hayııır diye bağırdım çocuğun kafası asfaltın kenarında olan sert sivri bir taşa çarpmış ve kanlar içindeydi başından akan kanlar yağan yağmurun sularına kapılıp kırmızıya boyuyordu kan ter içinde kalmıştım napıcağımı bilemiyordum başımı ellerimin arasına alıp yere çöktüm gözümü yarı açıp çocuğa baktım kıpırdamıyordu caddenin kenarından bi ses duydum daha doğrusu bir çığlık naptın kızıma diye bağıran bir kadın korkmaya başlamıştım b ben bişey yapmadım dedim kekeleyerek kadın yere çocuğun yanına çöküp ağlamaya başladı ne istedin kızımdan ne diye bağırdı herkes etrafıma toplanmıştı ambulansı aramak bile aklıma gelmiyordu ki muhetemelen çocuk ölücekti bunu düşünmek beni delirtiyordu ambulans sesi duymaya başladım ve siren sesleri çığlıklar ağlayışlar gözüm kararmaya başladı o an bayıldım 2 hafta geçti ama halen unutamıyorum suçsuz olduğum ve kaza olduğu anlaşılınca serbest bırakılmıştım ama ben kendimi affedemiyordum benim hatamdı benim yüzümden ölmüştü suçluydum ama cezamı çekmemiştim uykum geliyordu saat 12 civarıydı ama eğer uyursam korkunç kabuslar göreceğimi bildiğimden istemiyordum gözüm yavaş yavaş kapanmaya başladı annem geldi gözümün önüne bana kızgın bakıyordu neden yaptın kızım diye inliyordu sonra babam onun yerine sen ölmeliydin diye bağırdı sen bir katilsin katilsin katiiil diye bağırdı ağlayarak uyandım yerimde doğruldum yastığa dayandım ve düşündüm doğru söylüyorlardı ben ölmeliydim hiçbiri değil ben ölmeliydim bunu ancak ben hak ediyordum gözümü her kapattığımda o çocuğun masum yüzü geliyordu annesinin ağlayışı gözümden bir damla daha yaş aktı evet dedim ben ölmeliyim kalktım ani bi kararla mutfağa gittim sivri bir bıçak aldım bileğime doğru götürdüm elim titredi ve bıçak yere düştü yapamazdım ama yapmalıydım hatta yapıcaktım da dolabı açtım ve bulduğum bütün ilaçları aldım sırayla içmeye başladım tüm ilaçlar bitene kadar ayağa kalktım yatağıma doğru yürüdüm en azından belkide uykuda ölürdüm diye düşündüm birden başıma şiddetli bir ağrı girdi midem bulanmaya başım dönmeye başladı acı dayanılmaz hale geldi böyle olacağını düşünmüyordum kolayca ölmek istiyordum sadece gözüm kapandı yine kabuslar gözümün önüne geldi ve bir daha açılmamak üzere kapandı gözlerim
Not yukarda okuduğunuz hikaye bir şizofreni tarafından yazılmıştır