Mutluluk ne kadar özlemişim bu kelimeyi ne kadar acı verici bu duyguyu hatirlamamak ama bence mutluluk, insanın içindeki savaşın kısa bir süreliğine susmasıdır.Bir an gelir; hiçbir şeyi düzeltmeye çalışmazsın. Geçmiş seni çekmez, gelecek seni korkutmaz. Sadece bulunduğun yerde olursun ve içinden sessizce:
“Şu an iyi ki buradayım.” dersin.Bazen kocaman bir başarı değildir mutluluk.
Birinin seni gerçekten anlamasıdır.
Uzun zamandır özlediğin bir sesin gelmesidir.
Gece herkes uyurken sevdiğin bir şarkıyı dinlemektir.
Ya da hiçbir özel sebep yokken bir anda içinin hafiflemesidir.Ve belki de en acı tarafı şu:
Mutluluk, çoğu zaman yaşarken sıradan gelir; kaybolduğunda ne kadar değerli olduğunu anlarsın.
Bu yüzden bana göre mutluluk, hayatın kusursuz olması değil; kusurların arasında hâlâ güzel bir şey bulabilmektir.
