"Ağlıyordu,hemde herkesin duyacağı ama hissedemeyeceği şekilde.O kadar acı ağlıyordu ki, sanki yabancı eller kalbini söküp alıyordu.Terler içindeydi.Yurt hocaları ona susmasını ve diğer öğrencileri uyandırmamasını söylüyordu.Ama o çok basit bir şey istiyordu."Anne!" Çok basit öyle değil mi?Ama onun yaşadığı yerdeyseniz bu çok ama çok zor.O bir çocuk esirgeme yurdundaydı.Kimsesizler yurdundaydı.Acı çığlıklar ile ölüp bitsede bağırdığında değil annesi kimse gelemezdi.Sadece çocuklar üzerinden para alan müdiresi gelirdi.Soğuk yurt binasında üşütmek çok rastlanan birşeydi ama o çok rahatsızlanmıştı.Doktor çağırmazlardı.
Neden çağırsınlar ki? Para giderdi hemde müdür oldukları okulun öğrencilerine giderdi o para.Hayır,hayır kabul edilemez!
O gün ateşler içinde uyudu ve söylediği tek şey anneydi.Herşeyden o kadar habersizdi ki.Hayat ona çok ama çok acımasızdı.Onun bir resim defteri yoktu.Kalemi yoktu.Ordaki tüm çocuklar gibi ...Yurt okumayı öğrettikten sonra okul pansiyonunu kapatmıştı.Ama devlete açık olarak göstermişledi.Yine para almışlardı.Onlar hiç birşey öğrenemedi.Sadece hayatın onlara acımasız olduğunu biliyorlardı.Onlar bazı renkleri yurdun bazı eşyaları taşıttırmasından,temizlettirmesinden ve eziyet ederken yaralanan vücutlarında görmüştü.Hayat sadece ona değil ordaki çocuklara da acımasızdı.Yaradılışı bir dişi ve erkek ile oluşan her çocuk anne ve babaya sahipti ama onlar sahipsizdi.Onlar buydu."Onlar." Ve hayat sahip olduklarını sana hissettirmedikten sonra hiç ama hiç hissedilmiyordu."