Yine her zaman ki gibi yeni bir kabusla uyandım.İçerisi zifiri karanlıktı.Üzerimde lacivert kot pantolonum ve kırmızı boğazlı kazağım vardı.Saatin kaç olduğuna bakmak için doğrulduğumda karnıma bir sancı saplandı.Bir süre sonra kapının önünde yığılıp kaldığımı sert fayanslardan anladım.İkinci bir denemeden sonra ayağa kalkmayı başarabilmiştim.Beyaz yuvarlak masamın üzerindeki saat gece 03.14 ü gösteriyordu.Peki buraya nasıl gelmiştim?Düzensiz nefes alışlarım ve dönmeye başlayan başım beni bir nöbetin beklediğinin işaretiydi.Hemen ilaçlarımı almalıydım yoksa herhangi bir eşyayı parçalayabilir ve kendimi yaralayabilirdim.Acı içinde doğrulduğumda ilaçlarımın olması gerektiği yerde-yani şifonyerin üzerinde-olmadığını gördüm.Lanet olsun!Annem yine rastgele bir dolaba kaldırmış olmalıydı.Kalbim giderek daha da hızlanıyordu.Panik içinde ve ne yapacağımı bilemezken ışık açıldı ve bir ses yükseldi
"Kumsal! Tatlım, bir sorun mu var?" Evet bu merdivenlerden inen annemin sesiydi.Beni perişan olmuş bir halde görünce ne olduğunu anladı ve hemen dolapları karıştırmaya başladı.Bana sakinleşmem için bir şeyler söylüyordu ama ben bunları sadece bir uğultu olarak duyuyordum.Sonunda ilaçlarımı bulabilmişti.Bana bir bardak su koyup ilaçlarımla birlikte verdi.Sakinleşmeye başladığımı şimdiden hissediyordum.Birkaç tanesini yuttuktan sonra annem konuşmaya başladı
"Şimdiye kadar neredeydin?Birinin düzenlediği partiye gidiyorsun ve bir bakmışım ki kızım yine bayılmış ve su içmeye kalkmasaydım belki de kendine zarar verebilirdi." tam bir yalan uyduracağım sırada sözlerine devam etti"Bak kızım,senin değişen ruh hallerinden ben de bıktım sürekli bayılmandan ayrıca her seferinde bir yalan uydurmandan daen yakın zamanda bir psikolog ile görüşeceğiz,itiraz istemiyorum." psikologlardan nefret ettiğimi o da biliyordu ama şu anlık sesimi çıkarmadım Beni bu hale getiren anılarımdı kabuslarımdı... Ama annem hiçbir şey bilmiyordu hem de hiçbir şey