Bölüm 4

Paris Emniyeti, Operasyon OdasıLoş ışıklı bir odada dev ekranlar. Élodie harita üzerinde Seine kıyısındaki güzergâhları gösteriyor. Julien, teknik ekiple birlikte. Yağmur pencereleri dövüyor.Élodie:“Bu gece Paris Operası’nda bir bağış gecesi var. Kurbanların hepsi aynı vakayla bağlantılı kişilerdi. Sonuncusu da o davanın savcısı. O orada olacak.”Julien:“Yani suçlu oraya gelecek diyorsunuz.”Élodie:“Hayır... bizi oraya çağıracak.”Ekrana bir e-posta yansıtılır.” — mesaj kısa:“Perde kapanmadan önce gerçek sahnede olacak.”Julien:“Bu bir tehdit mi?”Élodie:“Bir davet.”Mekân büyüleyici. Kristal avizeler, siyah takım elbiseler, kırmızı elbiseler. Kamera tavan fresklerini gösterir, ardından Élodie’yi izleriz: uzun siyah bir elbise, kulaklığında gizli mikrofon.Julien (kulaklıktan):“Giriş temiz. Savcı Locatelli sağ balkonda.”Élodie:“İzlemede kalın. Işıklar sönerse, o an başlar.”Sahneye bir orkestra çıkar, müzik başlar. Élodie kalabalığın arasında yavaşça yürür. Gözleri insanları tarar. Kamera suçlunun bakış açısından onu izliyormuş gibi hareket eder.Müzik bir anda kesilir. Tüm ışıklar söner. Karanlık.Suçlu (salon hoparlörlerinden):“Hoş geldin, Élodie. Sahnemi beğendin mi?”Kalabalık panik olur. Çığlıklar.Élodie (bağırarak):“Herkes sakin olsun! Elektriği geri getirin!”Işıklar tekrar yanar. Sahnenin ortasında bir piyano. Üzerinde bir maske — yarım daire şeklinde.Julien (kulaklıktan):“O şeyin içinde bir cihaz var! Geri çekilin!”Maske patlamaz, sadece duman çıkar. Dumanın içinde kırmızı bir ışık yanar — bir lazerle sahnenin perdesine şu kelimeler yazılır:“Gerçek seni bulur.”Élodie hızla sahneden çıkar, merdivenleri tırmanır. Opera binasının çatısına ulaşır. Yağmur sağanak. Uzakta Paris ışıkları yanıp sönüyor. Ay kısmen görünür.Bir gölge koşar. Siyah pelerinli biri, maskeli.Élodie (silahını doğrultur):“Dur! Silahını bırak!”Suçlu (gülümser):“Sen hâlâ beni tanımadın mı?”Élodie:“Maskeni çıkar.”Suçlu:“O kadar kolay değil. Gerçeği öğrenmek cesaret ister.”Rüzgârın uğultusu. Suçlu geri çekilir, çatı kenarına gelir. Ayağının altında kaygan su birikintisi.Élodie:“Neden beni hedef alıyorsun?”Suçlu:“Çünkü adaletine taptın. Ama adaletin en büyük yalan, Élodie. Sen de bir katilsin.”Élodie (bağırır):“Yeter!”Kadın koşar, maskeli kişiyi yakalamaya çalışır ama gölge geri sıçrar. Aralarında sadece iki metre vardır.Élodie (nefes nefese):“Kimsin sen?”Suçlu:“Aynaya bak, göreceksin.”Bir flaş ışığı patlar, Élodie gözlerini kapar. Gözlerini açtığında suçlu yoktur. Sadece maskesi kalmıştır. Maskeyi yerden alır. İç kısmına yazılmış bir not vardır:“Adrien seni affetmiyor.”Kadın dizlerinin üzerine çöker. Yağmur yüzüne karışır. Kamera yukarı yükselir, çatının kenarından Seine Nehri görünür. Nehrin yüzeyinde bir ışık şekli: yarım daire içinde göz.Julien ve Élodie karakola döner. Her ikisi de yorgun, ıslak. Odada sessizlik. Élodie masanın üzerine maskeyi koyar.Julien:“Gerçekten Adrien olabilir mi? Ama... o öldü.”Élodie:“Cesedini ben görmedim. Yalnızca rapora inandım.”Julien:“Yani... kardeşiniz tüm bu cinayetlerin arkasında olabilir?”Élodie:“Ya da biri onun adına konuşuyor.”Élodie masadaki dosyaları karıştırır. Gözleri bir belgeye takılır: “Otopside tespit edilen DNA – Marceau soy bağı eşleşmesi: %98.”Julien (şaşkın):“Bu... siz misiniz?”Élodie:“Hayır… o.”Kadın koltuğuna çöker. Gözleri boşluğa dalar. Telsizden boğuk bir ses duyulur.Suçlu (telsizden):“Güzel oyundu, Élodie. Şimdi son perdeye hazırlansak iyi olur.”Élodie elindeki maskeye bakar. Maskenin göz kısmında bir ışık yanar, içine gizlenmiş bir çip parlar.Julien:“Takip cihazı... bizi dinliyormuş.”Élodie maskeyi yere fırlatır, silahıyla vurur. Kıvılcımlar sıçrar. Kamera maskenin yanık göz kısmına zoom yapar: sanki göz onlara bakıyordur.Élodie tek başına yürür. Gri bir sabah. Nehrin suları sisle karışıyor. Elinde yanık maskeyi tutar. Dalgalar kıyıya vurur.Élodie (kendi kendine):“Gerçek seni bulur, ha?... Ben de onu bulurum.”Kadın maskeyi suya bırakır. Kamera maskenin batışını izler. Suyun yüzeyinde kısa bir an, iki yansıma görünür: Élodie ve genç Adrien’in yüzü. Sonra kaybolur.Telsiz bir kez daha cızırdar. Suçlunun sesi fısıltıyla duyulur:Suçlu:“Son perdeye hoş geldin, Élodie. Bu kez yalan yok.”Kamera geri çekilir, Seine’in üzerinde yükselir. Paris’in sabah sisi şehri kaplarken, suyun üstünde göz sembolü bir kez daha belirir.