"Yürü! Yürümeyi unutmadın değil mi ?"
Karşımdaki muhafız beni sertçe tutuyor,taht odasından sürükleyerek çıkarıyordu.Daha nerede hata yaptığımı bile anlayamıyorum.Ne demiştim ki?
Müttefiklerimizden bir güvercin gelmişti,bir teklif yazmışlardı.İletmek benim suçum muydu? Bu sarayda Kral ve Kraliçenin her şeyi bilmesi gerekmez miydi?
Anlaşılan müttefiklerimiz güvercinlerini iyi eğitemiyordu.Bu hafta camıma gelen ikinci güvercin.Doğru yolu bulsalardı bu taht odasına zaten gelmezdim.
Kral,kaşlarını çatarak salondan söküp alınmamı izliyordu.Bu teklif onu rahatsız etmişe benziyordu.Peki benim bununla ne alakam vardı?
...
Taht odasından çıkmamıza rağmen hâlâ muhafız beni serbest bırakmıyordu.Akıbetim ne olacaktı? Bunu düşünmek bile istemiyorum.Kral, neden bu kadar sert tepki vermişti veya neden alıkoyulmamı istiyordu? Sorularıma ben bile yanıt veremiyordum.Şaşkın bir leydiydim.
"Beni nereye götürüyorsunuz! Ben ne yaptım?"
Diyerek sesimi yükselttim ama soruma yanıt vermek yerine beni hiç istemeyeceğim bir yere götürüyorlardı.
Zindana
Ne yaptım ki !? Bir soylu söyleyemiyor muydu benim suçumu? Ben kendi suçumu -ki yaptım mı bir şey o da şüpheli- öğrenemeyecek miydim?
Muhafız"Öğrenmemen gereken mektup iletmişsin.Okuduğundan şüphe ediyorlar.Belki de zindanda çürüyeceksin kim bilir?"
Yapmadığım bir suçtan dolayı haksızca zindana girmeyi istemiyorum.Hayır, ben burayı hak etmiyorum.Hayır,Ben burayı istemiyorum HAYIR!
"Hayır! Bırakın beni.HAYIR!" ve avazım çıktığı kadar bağırdım ses tellerim acıyasıya kadar sesim kısılasıya kadar susmadım.Muhafızlar daha sert tutup saçlarımı ellerine doladılar ve çekiştirmeye başladılar.Dizginlenmeye çalışılan bir at gibi çekiştiriliyordum.
"Çırpınmayı bırak! Kaderinden kaçamazsın.Senin yerin zindan !"
Muhafız konuştukça ben daha çok feryat ediyordum muhafızın zırhı derime sürtündükçe hücreye giderken daha da canım yanıyordu.Dayanamıyorum,bu bir kabus olmalı bir kabus bir kabus! Ben bir şey yapmadım,bir şey okumadım.Ben hiçbir şey yapmadım,bırakın beni ! Ben masumum.
Gözlerimden camdan damlalar süzülüyordu.Süzüldükçe derim yarılıyor gibi hissediyordum.Sudan yapılma bu gözyaşları benim ruhumu camdan bir hançer gibi yarıyordu.
Boğazımdan kan tadı geçiyordu ama bağırmak istesem de bu halde bağıramazdım tek yapabildiğim şey biraz inilti çıkarabilmekti.
Muhafız,beni sırtımdan sertçe ittirerek yere doğru süzülürken bir noktaya vardığımda diğer bacağımdan destek alarak yere yığılırcasına düştüm.Saçlarımı kenara çektim ve o muhafızın yüzünü bir kez daha gördüm.
Arkamdan hızlıca hücre kapısını kapattı ve beni o soğuk taşların ortasında bıraktı.