Ne olucak? Neden beni çağırdı? Cadı olduğumu mu anladı? yanacak mıyım? hayır Rose kendine gel tek bir bakışta kimse anlayamaz, en azından normal bir insan anlayamazdı, peki o normal bir insan mıydı o? ben düşüncelere dalmışken fark ettim üçüncü katta çıkmıştık, koridorun solundan döndük ve rahat on oda kadar geçtik, bu odalardan kim kalıyordu veya neydi, sonunda koridorun sonunda geldik en az beş metre bir kapıydı bunun ardında oda mı var yoksa kütüphane mi yoksa işkence odası mı? hayır buna hazır değilim, topuklamak istiyorum olabildiğince kaçmak hatta uçurumdan atlamak daha çekici geliyordu, buna rağzıydım ve hazırdım ama bir şey yapamazdım buraya girmek çok kolaydı ama çıkmak imaksızdı.
Bayan Emily kapıyı tıklatı, tam üç kez, "bay Andre bayan Rose geldi" "lütfen gelsin" yutkundum, ve gerildim ama en tuhafı bay Andre sesi sinirli ve katı duyulmuyordu sakin ve en tuhafı yumuşaktı, kapıyı açtı Baş hizmetçi, ve içeri geçmem için yol açtı, içeri geçmeden derin bir nefes alıp verdim, artık kaçamazdım. İçeri geçince hemen bir göz gezdirdim duvarlar da kitaplık vardı içleri ise kitaplarla doluydu hepsini okumuş muydu acaba? Ortada bir masa masanın kapıya bakan tarafında iki deri tekli koltuk, masanın arkasında bir sandalye ve onun arkasında boydan boya cam ve siyah kadife perdeler. Masadan beş adım uzakta durdum başımı ise ayak topuklarıma çevirdim, ama bana baktığını bakışlarından hissedebiliyordum, rahatsız edici değildi oda da kötü bir enerji yoktu sakın ve rahatlatıcı, "merhaba bayan Rose, sizinle tanıştığıma memnun oldum" kısa bir sessizlik oldu o mu benle tanıştığına memnun olmuştu? "bayan Rose iyi misiniz acaba?" kafamı salladım, sonunda kendim de konuşma cesareti buldum " bay Andre acaba beni niye çağırdınız?" tek söylebileceğin bu Rose evet bu sus kafamda ki ses "ablan ile geldiğin de çok sessizdin, seni zorla mı buraya getirdiklerini merak ettim" "hayır efendim, kendi isteğim ile geldim" yalandı ailem kendine belki biri bulursun ayartırsın demişti birini ve ablam asıl o yaptı "normal insan gibi yaşa, işe git, koca bul kendine" derdi istememiştim asla hayatta kalmak istiyordum, ben ve diğer cadılar, "neden geçip oturmuyorsun Rose kendin ol çekinme" nasıl kendim olabilirdim ki, hayvanlardan bitkilerden bahsedicek halim yoktu ailemde ve diğer insanlar da olduğu gibi davranıcaktım, sahte kişiliğimle. Dediği gibi yaptım siyah deri koltuklardan birine oturdum, ellerimi önümde birleştirdim, hep bunu yapardım ama tek olduğumda dünyanın en rahat insanlarından biri oluyordum biri gelene dek, ne diyeceğini bekledim ama bir şey demedi sessizlik uzakdıkça uzadı, benim mi konuşmamı bekliyordu hayır beni inceliyordu, nasıl bir tepki vereceğimi inceliyordu, tepki verirsem hiç iyi olmazdı, en azından karısı kadar rahatsız edici bakışları yoktu, sadece utanmaya başlamıştım çünkü babam dışında bana kimse bu kadar uzun süre bakmadı. "Bayan Rose, yanlış anlamıyorsam daha önce çok insan ile karşılaşmadınız, lütfen karşınız da efendi değil abi veya bir arkadaş gibi davranın" nasıl öyle bakabilirim arkadaşım olmadı babamı ise pek sevdiğim söylenemez, oturduğu sandalyeden kalktı ve yarşımda ki koltuğa oturdu, ben hala yere bakmaktaydım taki o ellerini çeneme koyana kadar, başımı kaldırdı kendine baktırdı, ciddi bakışları bir an için şaşkınlık ve tam olarak bilmediğim bir duygu geçti gözlerinden, "sen.." lafı yarım kalmıştı çünkü bir kadın çığlığı ile şimşek çakmış gibi ses gelene kadar...
Bir kadın ya öldürüldü ya da kendini öldürdü..